The teaching staff at our temple consists of monks, nuns and lay persons who are the direct followers of Acariya Thoon Khippapanyo (Luang Por Thoon). Luang Por Thoon first came to the USA to teach Dhamma in 1987. Ever since then, he had been coming many times a year to train his followers in the correct practice. Since 2002, Luang Por Thoon supervised the setting up of Wat San Fran Dhammaram and had been personally training the staff up until his passing in 2008.

Phra Nuttapanyo

Phra Nuttapanyo

Phra Anandapanyo

Phra Anandapanyo

Mae Yo

Mae Yo

Mae Im

Mae Im

Please join us for these events at our temple!

Jan 2014 Newsletter
Songkran 2014
February 2013 Newsletter
SaphanBoon

These are some ways you can help support our temple!

Make a Donation Button

At Wat San Fran, we offer many services. Feel free to stop by, we are here for you!

Buddhist Ceremonies

Buddhist Ceremonies

Sanghadana Offerings

Sanghadana Offerings

Sermons

Sermons

Almsrounds

Almsrounds

Personal Counseling

Personal Counseling

Discussions

Discussions

Music and Dance Classes

Music and Dance Classes

Holidays and Events

Holidays and Events

Thai Language Classes

Thai Language Classes

The following are some testimonials by the members and visitors of Wat San Fran from all over the world!

Paul Buckley

Paul180x180

I began coming to Wat San Fran approx 3 years ago. I have attended 2 retreats, many activities, sermons and have read each book published by KPY to date. I must tell you KPY and Wat San Fran have changed my life. More than changed, my life has improved in a very practical sort of way. I have begun to see the truth and move about this world in a different manner. Thanks to KPY and Wat San Fran I have been able to overcome deep rooted fears of things like being judged by others. I have been able to show compassion for people who in the past I would want nothing to do with for whatever reason. I have been able reconnect with my mother, father and extended family.

Practicing with KPY and Wat San Fran have helped me to identify my permanent thoughts and actions and thus have begun to reduce the amount of suffering in my life. I live each day like it’s my last. What I mean by that is I try to approach each situation with myself and those around me in a manner that will leave nothing tied between us.

With Wat San Fran being in the same city I live, it’s so easy to stop in and continue to learn! Like on Saturdays for the afternoon discussion for example.

If you can help, please do. KPY and Wat San Fran are very special to me. The temple, the monks, everyone are a very important part of my life. It's much easier for me to see them here in San Francisco then in Thailand!

Sincerely-

Paul Buckley

Member since 2010

Joel Ruzicka

JoelRuzicka180x180

Since I’ve begun to study Buddhism at Wat San Fran Dhammaram, I’ve learned that everything is impermanent; and I have high hopes that my quest for the truth will also be impermanent.

My journey to Wat San Fran Dhammaram might be quite accidental. About 4 years ago, I began to question my faith as a Catholic. Although I received the sacraments regularly, prayed daily and tried to imitate the lives of the saints, I didn’t feel that I was growing spiritually. Even though I had been baptized and was promised a new life, the angry and hurtful past that I wanted to leave behind stayed with me as well as the same habits that I was promised would be washed away. I spent many years in pain because of this.

One day I was riding my bike to class and I found a Buddhist bookstore. I became curious, and asked the woman at the counter a lot of questions, and she had given me pamphlets that explained the basic teachings of Buddhism. Every night after I got back from class I would read a pamphlet, until I decided that it would be nice to visit a temple and see if I could learn Buddhism from an actual person.

I sent out many emails to different groups, and Phra Anan at Wat San Fran was the first person to send an email back. So out of gut instinct, I went to Wat San Fran Dhammaram and met Phra Anan. When I had went the temple, I didn’t know what to expect, and almost started to back out. Phra Anan told me that he would be heading to Thailand for a while and that if I had any questions, I could come and visit with another monk, Phra Nutt. One of the very first things Phra Nutt asked me to do was make a list of assumptions that I have about myself, and with other people. Afterwards, we talked about them to see if they were true or not. I began to see first-hand that nothing is what it seems, and just because I have internalized something as true, does not necessarily mean that it is.

After doing this exercise for a few weeks, I had really began to trust what Phra Nutt was teaching me. It is not easy for me to talk about my feelings, but I had taken a huge risk and sacrificed my emotional security to see if these teachings would be able to help me overcome a problem that has been bothering me my entire life. When I was about 4 years old, I was molested by one of my neighbors. I had told him the hate that I felt for the man who did this to me and every time I walked by his house that I wished that he would die. When I had told Phra Nutt this, he asked me “So you know what happened to you was bad, right?” I nodded my head yes and he asked me “So, what’s good about it?” I was shocked. I couldn’t really believe that he asked me what was good about being molested. After the initial shock, I thought about it, and had begun to tell him how that initial act did in fact benefit me. “Well..I’m extremely careful around children, I don’t want to exploit anyone sexually for my personal gain…”. After a few more answers, I felt an immediate weight that was lifted from my heart.

Even though this terrible thing happened to me, I was able to see that it did in fact make me a better person in many ways because of it. Everything comes in pairs. This is something that I have learned early on while studying at Wat San Fran. Wat San Fran Dhammaram has changed my life.

Although I haven’t found the ultimate truth that I was searching for, I have learned to find the truth of this world by investigating what happens to me along the journey. That alone has brought an enormous amount of richness to my life.

By the results and the peace that I feel in my heart by using the tools that Wat San Fran teaches me, I know that I will be able to overcome a lot of the obstacles that come into my life by collecting evidence about them to get an objective view of the things that cause me to suffer. I owe a lot to this temple, and I hope that their teachings are able to benefit as many as they have me.

- Joel Ruzicka, Student at Wat San Fran Dhammaram.

Member since 2010

Jane Saelai

Jane

Hello, my name is Jane Saelai. I am Thai/Chinese/American. I was born and raised in San Francisco. Ever since I was a child, my parents took me to WatSanFran. At WatSanFran, I listen to teachings given by the monks/nuns, help out, participate in ceremonies, and learn more about Thai traditions. WatSanFran has taught me Buddhist ways of thinking and helping out. It brought my family closer because usually I have school and my parents have work. WatSanFran gives us an opportunity to join in together and learn more about Buddhism.

Member since 2001

Curtis Wong

No Image180x180

I am a native San Franciscan. My parents were Chinese. My mother was born here and my father immigrated from China in the late 50s to the US. I have been going to Wat San Fran for the past two years.

My Thai wife was catching the bus to work one day in late 2010 and noticed some monks at a coffee shop near our home. After further investigation, she discovered that they were Thai monks. She then started to make offerings to them on Tuesday mornings when they went on their Bindabaht (almsrounds). In Thailand, normally she would do the same. She came home one day and was excited and told me about the monks and later said that she wanted to go to see the temple. She had just come over from Thailand and felt isolated and wanted to find away to connect to the Thai community. We visited one day and have been involved ever since.

I’ve been to Thai Buddhist temples in Thailand, but this one struck me as odd. They weren’t involved in heavy meditation or rituals AND they spoke English. I have always been curious about Buddhism; however, I never found a suitable environment where I could learn about it. I enjoy the short Dhamma talks that the young English speaking monks would give after the food is offered to the monks in the late morning (11am). I find their approach to teaching Dhamma practical. I have been to one of their short retreats in the Redwoods last summer.

I’ve learned a lot since going to Wat San Fran. I see things differently. I learned that the world and situations are ever changing (i.e. impermanent). I’ve learned that my expected outcomes in situations is based on my past experiences and that they are just that…expected and not always actual. As they state in investment prospectuses…past performance is not a guarantee of future performance. I realize that I spend too much time worrying about the future and am afraid of expected outcomes in current situations when I shouldn’t be. But in doing so, I lose focus on the here and now (the present). I have learned that it’s not always about me and that I should consider the other person’s situation. I should consider how my actions affect others. Wanting to do what I believe is good doesn’t always have the “expected” outcome for the other person.

The results of what I have learned? I’m not so stressed now. I realize that I cannot control everything and have learned to accept situations, whether good and bad and deal with it (live in the present moment). I don’t get so angry anymore since I have developed more compassion. I find myself living a simpler life and not wanting to acquire many things as I did before.

I’m a more happier person and live in the present.

Member since 2011

Christopher Biorn

ChrisBiorn180x180

My name is Christopher Biorn and I was born in Golden Valley Minnesota. I had very little religious upbringing growing up and after much soul searching and study I began to actively practice Buddhism starting in 2006, first at a Buddhist temple in Berkeley, California and most recently at Wat San Fran Dhammaram in San Francisco. I met my wife through a mutual Thai friend who also attended that Berkeley temple and we have been married for just over 5 years. She is from Bangkok and we have been coming to Wat San Fran since 2008.

After moving to San Francisco and opening up a Thai restaurant in 2010 we have become much more active at the temple. I think it is great that the Sangha presents daily sermons in both Thai and English, expanding the teachings outside the Thai community. I regularly practice with other members from across the United States and the world: Thailand, Korea, Indonesia, and China to name a few. Our Buddhist studies are concentrated on the teachings of Luang Por Thoon. The monks and the nuns at Wat San Fran regularly present his teachings and we meet often to discuss his teachings and our practice, most often on Saturday afternoons after the food offering and having lunch. In addition to practicing at the temple we have a retreat center, KPYUSA, a few hours North of San Francisco where we can go for longer periods of more in depth practice and to get away from the hustle and bustle of city life.

I have learned much from Wat San Fran Dhammaram over the last 4 plus years. It has helped me to expand my practice and to really make me feel part of our community. The exercises we do and the many dharma discussions I have had have changed the way I think and have molded the way I live my life for the better. I particularly enjoy the time I am able to spend at KPYUSA where I deepen my practice and get a lot of one on one time with the monks and nuns. I hope to continue my active involvement at both Wat San Fran Dhammaram and KPYUSA for years to come, and help to spread the valuable teachings of Luang Por Thoon to the community, making the world a better place.

Christopher Biorn

San Francisco, CA

Member since 2008

Jason Konik

JasonKonik180x180

My name is Jason and I was born in Illinois in 1982. My parents were immigrants from Europe. None of these conditions were very condusive to learning anything about the Buddha and his dhamma. As was common in that time and place, I grew up with Christianity and scientific rationalism as the primary philosophical traditions shaping my mind. However, as I grew older, I found that these two modes of thought were often at odds, contradicting each other in many ways. They grew less and less compatible in my sight with each passing year. Scientific rationalism emphasizes basing one’s views on the observable. I couldn’t understand why my religious leaders were asking me to discount that and accept on faith what I knew to be impossible.

For many years after leaving the church, I developed my own ideas about what I thought might be true based on my own studies and observations. I saw that everything arose from a cause, took form, and eventually passed away. I pondered the law of intertia and observed the natural recycling of organic matter and understood that therein lies the truth about reality. What I didn’t know was how to apply these principles to a moral path, or way of life.

It was then, in my early twenties, that I first discovered the teachings of the Buddha. They seemed to be in line with what I observed to be true about the nature of the world, and also with what I’d learned in my science books. But even then, I lacked guidance on how to apply these principles to my life. I was also very attracted to Buddha’s teaching that all should make their own investigation as to what is true rather than accepting what is told on faith.

Years later, I moved to San Francisco. I knew that there was a large Buddhist community here, and I resolved to find a temple that could bridge the gap between what I felt inside and a practice I could apply to improve my life. I came to Wat San Francisco having visited a few other temples, but upon my first discussions with the monks here, I knew I had found what I sought. Luang Pa Thoon’s teachings are elegantly simple, but cut to the very root of the dhamma. The truth lies in seeing things for what they are, and we can do that by rationally deconstructing each thing and seeing the impermanence within. Meditative absorptions, chanting, ritual… these things, many foreign to the Western mind, are secondary to reason. Luang Pa Thoon’s path to enlightenment speaks directly to my experience and the way my mind has developed in this life.

I am so thankful that this temple exists here in San Francisco. Without it, I would have remained skeptical about dhamma practice. Wat San Francisco’s emphasis on direct experience, and extrapolating observed experience onto one’s preception of him or herself, has finally given me a method to apply what I’ve always felt in my heart to be true to the way that I think and live. I feel such gratitude to Luang Pa Thoon and the monks of Wat San Francisco for being here in the United States and spreading dhamma in the West.

Member Since 2012

Alana Denison

Alana1_180x180

Four years ago, just after my Father's death, I found myself having a crisis of faith. I had been following the Vajrayana Buddhist path and for around five years but I had trouble finding refuge there, especially in the wake of my loss. In fact, the more I meditated, contemplated and prayed the more angry, anxious, and confused about right view and right actions I become. My practice felt broken and so did I. I wasn't ready to give-up on the Dharma but I decided I needed a different approach --- that is when I found Wat San Fran. From the start, I was a bit weary of more Buddhism, my Vajrayana experience had left me unsettled. Still, deep down I knew I had to try...

On one of my first visits to the Temple one of the monks pointed to a flower on the alter and asked, "How is that flower like you?". I was a bit confused by the question and asked for further clarification. He explained that just like himself the flower was still fresh, in its youth, but starting to show signs of decay. In the mornings, the flower would drop a few petals to the ground, when he woke a few strands of hair lay on his pillow. The flower had the faintest blemishes and discolorations, just as there were marks, bruises and sun spots on his own body. Bit by bit the monk illustrated the impermanence common to himself and the flower and showed me a powerful tool to begin seeing the changeable nature of reality, one of the core principals of the Dharma, in my everyday life. While I had certainly received teachings on impermanence before, it was so powerful to create direct parallels between mundane objects and myself. To internalize the lessons of decay that are everywhere around us. At that moment, I knew that the folks at Wat San Fran had something to teach me and I decided to set my concerns about a new practice aside, for a little while at least, and see what I could learn.

What I love most about Wat San Fran is their approach is to start with our everyday life, thoughts and experiences and use them to instruct us in the nature of reality, the Dharma. No one needs to be a rocking mediator, a great Buddhist scholar, or even a particularly good person. Everyone can practice as long as they have a life and thoughts of their own. Wat San Fran empowers practitioners with concrete tools (right down to matrices and thought trees) that we can use to change the way we see our lives and the world around us. As my views have changed so has my life and my actions. Today, I am a happier, saner and kinder person than I was before I began practicing with Wat San Fran. I am a better partner, friend, daughter, manager and employee.

The further along I progress on my path the more I understand about life, the way to make decisions and the direction in which I want to head. Plus, I have learned techniques to deal with my problems and to further my understanding --- I know that I can rely on myself to walk the path. I am deeply grateful for all the help, guidance and support I get from everyone at the Wat SF Community. Thank you all so so so so so so much.

Member Since 2011

Erwin Faizal

ErwinFaizal

I have visited many Buddhist temples in the United States. But so far, Wat San Fran is the most special to me. Why?

This temple is special to me because the Monks and the Nuns always emphasize on the cultivation of my own wisdom through personal experience and personal practice as opposed to focus on the theories about Buddhism and meditation. They show me how to think properly using my own wisdom in solving my own problems.

For example, I used to worry about what other people thought of me if I didn't do what they asked me to do. I was worried that I became a bad friend if I didn't do what my friends wanted. I was worried that I became a bad brother if I didn't do what my brothers wanted. I was worried that I became a bad coworker if I didn't help my coworkers with their work problems, and so on. It became a huge problem in my life. There was no priority to what was more important for me anymore.

But by using the teachings that they have taught me, I am able to see that I cannot really control what people think of me. Doing the things that my friends want me to do does not really guarantee that I become their good friends. Doing the things that my brothers want me to do does not guarantee that I become their good brother. Helping coworkers with their work problems does not necessarily lead to me being a good coworker. And after I can see that worrying what people think of me is silly and does not really benefit me in any way, I can let go of it. I can then live my life according to what is really important based on the role that I am at the moment.

The teachings that I have learned from Wat San Fran have helped not only me, but also my wife. I can see the positive changes in her. She is able to deal with her own problems that I thought she could not even dare to face. She has become a better wife and companion to me because whenever we have an argument, we learn how to solve it by seeing the argument from each other's perspective. Truly, I can see the Buddha's teachings working in my marriage life.

And for that, I would like to thank the Monks and the Nuns in delivering the practical teachings of the Buddha in English, so I can listen and learn with ease. I would also like to thank my fellow practitioners for their supports and life stories so I can learn from their real-life examples. And finally, I would like to thank Wat San Fran for providing me a comfortable place to learn and cultivate my own wisdom. May Wat San Fran continue to grow so others may benefit from the Buddha's teachings as taught by our teacher the Arahant Acariya Thoon Khippapanyo.

Member Since 2010

Srisengfa

TabSrisengfa

My name is Tab Srisengfa. My mother and father moved to the United States from Thailand after their marriage. I was born in Santa Rosa, California, where I grew up. I am currently a freshman at the University of California at Davis.

I heard about Wat San Fran from my auntie who invited us to join her at the KPY retreat in the summer of 2008.

I have attended a KPY retreat each summer since 2008, and I learn something new each time. The first time I came to KPY, I discovered what a hike truly is: trailblazing! I had not gone off trails before this experience, and I learned the importance of thinking and being in the present. Though we may have gone off track at times, we made our way back to headquarters at some point. During the hike, I learned that it was crucial to refrain from worrying about not returning; worrying would only drain away more of my energy and distract me from the present. I found that focusing more on what I was doing at that moment eased my mind and allowed me to enjoy being lost with others. Another year, my friend and I were tied together with a string connecting each wrist; we did everything together. We ate, showered, hiked, and slept together for about two or three days until we decided to remove the string. During our time attached to each other, we needed to run down a steep hill. As we ran down, my friend decided to go straight while I veered off to the left. Since we were going different directions, we ended up in a bush. From this experience, I learned that there is suffering even when I am tied up with a great friend whom I love.

Member since 200?

Kesinee

Kesinee180x180

I am a first generation Thai-American. My parents immigrated to the U.S. in the late 1960's from Thailand and I was born in Brooklyn, New York. Throughout my childhood I attended Sunday school at the various New York area Thai temples, moved to Thailand as a child where I lived for a few years, and subsequently have returned to Thailand to live, study and work. Today, I live in San Francisco with my (Thai-Chinese Canadian) husband and two children.

The sense of community and a connection to my background and culture has become more important over the years. Now that I am a parent myself, I am so grateful to have discovered Wat San Fran. It was only a few weeks before my birthday a few years ago that an acquaintance mentioned that we lived near a Thai temple that offered Thai language, culture and music classes, and that someone at a local Thai restaurant could tell us more. After Googling this, we discovered that the white home on the corner of Lincoln and 28th Avenue was indeed a Thai temple. On my birthday that September day, I was decided to go check it out.

I was glad I did. There were monks and nuns who spoke, English and not just Thai, but a few different dialects of Thai! Sermons were in English and in Thai and were never too long. We immediately felt welcomed, and there were children - even a few who where about the same age as my own children. At the outset, it was clear that this was going to be a different experience than the Sunday school I remembered from my childhood days, where, I as the outsider suburbanite struggled to learn Thai and fit in with the "city kids" - the "regulars" at Thai school.

Unlike my childhood experience at Thai temple, where language was sometimes a barrier, my children and I made an immediate connection with the community at temple. Soon thereafter, my husband decided to join us. During the Sunday sermons, and at retreats, my children even participated in dhamma discussions, demonstrating to me that age is no indication of the capacity to learn the dhamma!

Meanwhile, my husband and I have been learning how to look at situations in many different ways, and how to apply the teachings of Luang Por Thoon to our day-to-day life in how we deal with conflict, raise our children, and overcome adversity.

What do I love about Wat San Fran?

I love that there's a community of people that care deeply about Thai culture, Buddhism, and about self-improvement. I love that the community includes many families and children and that my children feel at home there. I love that there are regular dhamma discussions for whoever is interested. There are also plenty of impromptu discussions that are lively and engaging. I love that there are Thai cooking classes. I love that there is summer school for intensive language and cultural study. I love that everyone is so accepting of all families, regardless of background or interests. I love our children can get a flavor for how their counterparts in Thailand have fun and celebrate their heritage. Just some of the ways they do so are through:

• Songkran water balloons and games in Golden Gate Park

• Thai summer "mini-Olympics"

• An annual Kathina festival

• Mother's day celebrations

• Teacher's day and graduation from summer school

Wat San Fran fills an important void in today's modern and hectic lifestyles. The Wat San Fran community has been a great gift to me and to my family, keeping us grounded and centered, even though our immediate family is scattered throughout the U.S. and our extended family is scattered throughout the world. It has provided a sanctuary through life changes and guidance for living well in what can be a turbulent world. We have met so many wonderful people and are forever grateful to Wat San Fran and are so proud to call Wat San Fran our temple.

Kesinee Angkustsiri Yip

Member since 2010

ปู ปุณยวีร์ เนาวรัตน์พงษ์

PuPunyawee

ปุณยวีร์ เนาวรัตน์พงษ์

อยู่ที่กรุงเทพ

รู้จักวัดซานฟรานธัมมาราม เพราะเพื่อนชวนให้ไปเข้าอบรมธรรมะ สำหรับเด็กและผู้ใหญ่ เพื่อนบอกว่ามีพระมาจากวัดซานฟรานฯ ท่านสอนเด็กเก่งมาก จึงตอบตกลงทันที และพอได้เข้าอบรมยิ่งสนใจมากขึ้นเพราะท่านบอกว่า ทางสายนี้ไม่จำเป็นต้องมีความรู้เรื่องปริยัติ ไม่จำเป็นต้องนั่งสมาธิ (ความสงบ) เพราะตัวเราเองไม่มีความรู้เรื่องปริยัติเลยแถมพอนั่งสมาธิก็ไม่เคยสงบ ไม่เคยนั่งแล้วดิ่งลงลึกแบบคนอื่น นั่งทีไรคิดเรื่องโน้นนี้ตลอด เวลานั่งก็แสนจะปวดขาทรมานมาก เลยท้อว่าเราคงปฏิบัติธรรมไม่ได้แน่ แต่หลังจากรีทรีทครั้งนั้น ทำให้ตัวเองมีกำลังใจที่จะปฏิบัติธรรมอย่างจริงจังมากขึ้น จนกระทั่งถึงทุกวันนี้ เพราะเห็นแล้วว่าธรรมะทางสายหลวงพ่อทูล สายปัญญานี้ สามารถพาเราออกจากทุกข์ได้จริง

ตอนนั้นมีความทุกข์มาก ที่หงุดหงิดคนรู้จักคนนึงว่าเค้าพูดไม่รู้เรื่อง ซึ่ง เค้าแสนดีกับเรามาก มันก็เลยยิ่งทุกข์หนักมากขึ้น ทุกครั้งที่เราโกรธเค้า เราก็ยิ่งรู้สึกผิด คิดโกรธตัวเองด้วย ว่าทำไมไปโกรธคนดีๆ คนนึง ก็เลยเริ่มลองพิจารณาหาความเห็นผิดของตัวเอง เพราะทางสายหลวงพ่อทูล สายปัญญานี้ สอนว่า เราทุกข์ เพราะเรามีความเห็นผิด ผิดอย่างไร ผิดไปจากความจริง ให้หาเหตุ ซึ่งเหตุมาจากเราคนเดียว คนอื่นไม่เกี่ยว อย่างนั้น แปลว่าตอนนี้เราเห็นผิดแน่ๆ เพราะตอนนี้เรามีแต่คิดว่าเค้าผิดยังไง มีแต่เค้าผิด เค้าผิด ไม่คิดเลยว่าเราเองผิดยังไง ผิดตรงไหน

ไม่น่าเชื่อว่า พอเราเจอว่าเราเห็นผิดตรงไหน มันอึ้งมาก จากที่เราเคยคิดแต่ว่า เค้าผิด เค้าผิด พูดสื่อสารไม่รู้เรื่อง ไม่ชัดเจน เค้าไม่ดี กลายเป็น เค้าไม่ผิดอะไรเลยซักนิดเดียว มีแต่เราต่างหากที่ผิด ที่ไม่ดี มีแต่เราคนเดียว ที่ต้องการให้เค้าบอกให้ชัดเจน เพื่อที่เราจะได้เข้าใจและปฏิบัติ ได้อย่างถูกต้อง ไม่ให้ผิดเลยแม้แต่นิดเดียว หลังจากเราเห็นความผิดความทุเรศของเราแล้ว ความรู้สึกไม่พอใจเค้าในเรื่องนี้ก็หายอย่างสิ้นเชิง เราไม่หงุดหงิดเค้าในเรื่องนี้อีกเลย ทั้งๆ ที่เค้าก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม พูดแบบเดิม แต่เราน่ะ รู้แล้ว เข้าใจแล้ว ความรู้สึกของเราที่มีต่อเค้าในเรื่องนี้ ก็เลยเปลี่ยนไป

จากนั้นก็เริ่มติดใจมากขึ้น เพราะเห็นแล้วว่าการปฏิบัติทางสายนี้ ช่วยเราได้จริงๆ เห็นความจริงเลยว่า ไม่มีใครสามารถที่จะเปลี่ยนใครได้เลย นอกจากตัวเอง เท่านั้น มันเป็นความจริง ยิ่งพิจารณาหาหลักฐาน มันก็ยังเป็นแบบนั้น อย่างเช่น

เราเคยเป็นคนชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน ชอบช่วยเหลือ และคิดว่าตัวเองเป็นคนดีมีน้ำใจ แต่ก็หลายครั้งที่หงุดหงิด เพราะตอนที่เค้าต้องการความช่วยเหลือ เราไม่พร้อม เราไม่สามารถช่วยเค้าได้ เลยทั้งโกรธเค้า (ที่มาขอความช่วยเหลือตอนที่เราไม่พร้อม) และโกรธตัวเองว่าทำไมช่วยเค้าในตอนนั้นไม่ได้ คือถ้าช่วยก็ทุกข์ เพราะไม่พร้อม ถ้าไม่ช่วยก็ทุกข์ เพราะกลัวเค้าจะว่าเรา กลัวเค้าจะไม่เห็นคุณค่าเราแบบเคย อ้าว! ทำไมมันเป็นอย่างนี้ ไม่ว่าเลือกทางไหนมันก็มีทุกข์ เลยเอาเรื่องนี้ขึ้นมาพิจารณา และเข้าใจเลย ที่หลวงพี่และแม่ชี ท่านสอนว่า ทุกอย่างมี 2 ด้าน มีทั้งข้อดี และข้อเสีย เค้ามาคู่กัน ไม่ว่าเราจะเลือกทางไหน เราก็จะได้ทั้งประโยชน์และโทษ มาคู่กัน ดังนั้นเราต้องชั่งน้ำหนักเอาว่าเราจะเลือกทำอย่างไหน ตอนเลือกก็สำคัญมาก แต่ที่สำคัญมากกว่า คือ เราต้องพร้อมจะยอมรับผลที่จะตามมาของมัน

จากการเข้าใจเรื่อง 2 ด้าน ทำให้เราเองก็กลับมาพิจารณาหาหลักฐาน เช่น เราพยายามหาข้อเสีย ของสิ่งที่เราชอบ ในขณะเดียวกันเราก็พยายามหาข้อดี ของสิ่งที่เราไม่ชอบ ผลที่ตามมา ดีมากเลยทำให้เรายอมรับสิ่งต่างๆให้มากขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ กลายเป็นคนแบบ อะไรก็ได้มากขึ้น ยอมรับความเห็นของคนอื่นมากขึ้น

มีอีกคำสอนของหลวงพ่อทูลที่ประทับใจมาก ท่านสอนว่า ยอมแพ้ให้เป็น ไม่เคยคิดเลยว่าการยอมแพ้ จะทำให้เรารู้สึกโล่งเบาได้ขนาดนี้ เพราะมันเป็นการยอมแพ้แบบยอมด้วยความเข้าใจ ยอมจากข้างใน ที่ผ่านการพิจารณามาแล้ว ไม่ใช่เป็นการยอมแค่ภายนอกแบบเดิม แบบที่กดไว้ภายในมันทั้งร้อนรุ่ม อึดอัด

นอกจากนี้ยังมีคำสอนของหลวงพ่อทูลอีกมากมาย ล้วนเป็นประโยชน์กับเรามากจริงๆ ไม่ว่าจะเป็นเรื่อง การเปลี่ยนความเห็น, หลักสัปปุริสธรรม 7, โอปนะยิโก, การล้อมวงสนทนาธรรม และเรื่องอื่นๆ ซึ่ง ไม่สามารถที่จะบรรยายได้หมดในที่นี้ คำสอนของท่านเป็นคำสอนที่เหมาะกับฆราวาสมากๆ เพราะเป็นการปฏิบัติที่สามารถทำได้ในชีวิตประจำวัน และเหมาะกับทุกเพศ ทุกวัย ทุกชนชั้น อัศจรรย์มากๆ

ขอกราบขอบพระคุณหลวงพี่ และแม่ชีทุกๆ รูป ที่เมตตา ที่ให้โอกาสเราได้มาเป็นลูกศิษย์ เมตตาอบรมสั่งสอน รับฟังปัญหาต่างๆ ยิ่งทราบว่าท่านสุขภาพไม่แข็งแรง และเหน็ดเหนื่อยมาก แต่ก็ยังเมตตาให้เวลาลูกศิษย์เป็นอย่างมาก บุญคุณยิ่งใหญ่นี้ตอบแทนเท่าไหร่ก็ไม่มีวันหมด แต่สิ่งที่ลูกศิษย์คนนี้ จะทำได้คือ การตั้งใจปฏิบัติ ไม่ท้อถอย เพื่อให้สิ่งที่ครูอาจารย์พร่ำสอนมาทั้งหมดไม่สูญเปล่า และจะให้การสนับสนุนทุกทางที่จะทำให้ธรรมทางสายนี้ เผยแผ่ออกสู่สายตาชาวโลกให้ได้มากที่สุด ตามความตั้งใจของหลวงพ่อทูล

Member since 2010

ชญชล หรรษานนท์โชติ

Chon

ผมมีโอกาสได้พบพระและแม่ชีจากวัดซานฟรานธัมมารามจากเพื่อน ๆ ที่ร่วมปฏิบัติธรรมแนะนำให้ส่งลูก ๆ เข้าร่วมการอบรมธรรมะสำหรับเด็ก เมื่อปี 2553 ทำให้มีโอกาสได้ฟังเทศน์

ท่านสอนตามแนวทางปฏิบัติของหวงพ่อทูล ขิปฺปปญฺโญ ท่านให้มองสิ่งที่มีอยู่ในโลกนี้ทั้งสองด้าน มีความไม่แน่นอนเกิดขึ้นตลอดเวลา ทำให้ใจเรายอมรับความจริงที่เกิดขึ้นไม่ได้ ท่านให้ฝึกน้อมเข้าหาตัวเอง หาหลักฐานมาให้ใจยอมรับ เพื่อเปลี่ยนความเห็นผิดเป็นความเห็นถูก ผมได้ลงนำมาปฏิบัติดูเพื่อเปลี่ยนตัวเอง แต่ก่อนเคยไม่พอใจกับรอบข้าง มีปัญหากับแฟน ไม่พอใจลูก แม้แต่แม่ของตัวเองก็มีปัญหากัน พยายามฝึกความคิด, น้อมเข้าหาตัวเอง, หาอุบายธรรม หาความไม่เที่ยงอยู่ตลอด

จนมีอยู่วันหนึ่งธุรกิจส่วนตัวที่ทำอยู่มีปัญหาเก็บเงินลูกค้าไม่ได้ ค่าสินค้าก็ต้องจ่าย เกิดความกังวล ไม่รู้จะหาทางออกอย่างไร ลองใช้ความคิดหาความไม่เที่ยง อุบายธรรม ก็เห็นลูก ๆ เล่นกันอยู่ที่สนาม ก็นึกถึงตัวเองตอนเด็กกำลังเล่นกับพี่ นึกถึงแม่ขึ้นมา แม่เลี้ยงพวกเรามาได้ยังไง ทั้ง ๆ ที่มีความรู้ไม่มาก ครอบครัวก็ไม่ได้ร่ำรวย อีกทั้งพ่อก็เสียชีวิตไปแล้ว แม่ไม่เคยทิ้งเราให้ลำบากเลย ส่งให้พวกเราเรียนจนจบ เมื่อกลับมาดูตัวเองเห็นว่า เราเองมีลูกน้อยกว่าแม่ ความรู้ก็มีมากกว่า แถมยังมีแฟนคอยช่วยอีกคน ทำไมเราจะผ่านมันไปไม่ได้ ในครั้งนั้นทำให้ผมหายกังวลกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น ผลพลอยได้ที่เกิดขึ้นคือความรู้สึกรักแม่มากขึ้นมากกว่าเดิม เข้าใจสิ่งที่แม่เคยบ่น เคยสั่งสอนพวกเราตอนเด็ก ๆ ทำให้ผมอยากจะไปหาแม่ อยากทำสิ่งดี ๆ ให้แม่ นอกจากนั้นยังได้วิธีเลี้ยงลูกและเข้าใจความรู้สึกของพวกเค้ามากขึ้น

การฝึกความคิดในครั้งนี้ ให้ประโยชน์กับผมมากอย่างไม่น่าเชื่อ ทำให้ผมเปลี่ยนความคิดที่ไม่ดีที่มีต่อแม่และคนรอบข้าง เปลี่ยนการกระทำที่มีต่อทุกคนในครอบครัวของผม ไม่น่าเชื่อว่า พระพุทธเจ้าจะสอนสิ่งที่มีประโยชน์ต่อคนบนโลกใบนี้ ทำให้เราอยู่บนโลกนี้อย่างมีความสุข ผมขอบคุณพระและแม่ชีจากวัดซานฟรานธัมมารามมากครับ ที่นำสิ่งดี ๆ มาให้ผมและครอบครัว

ชล ชญชล หรรษานนท์โชติ

Member since 2010

โอ๊ต วีรอร พิชญ์พงศา

Oat

วีรอร พิชญ์พงศา โอ๊ต

เราเกิดในครอบครัวคนจีน ฐานะปานกลาง พ่อเราเป็นคนบุกเบิกธุรกิจโดยมีแม่เป็นผู้ช่วย ใครๆ ก็มองว่าบ้านเราธุรกิจดูมั่งคง พี่น้องเรียนสูงจบต่างประเทศทุกคน ปกติเราเป็นคนมีเพื่อนมาก ชอบสังคม ชอบทำกิจกรรม สนุกสนาน ใครใครมักจะพูดว่าดูเหมือนชีวิตเราจะเพียบพร้อมและมีความสุข จริงๆ แล้วมันตรงกันข้าม ที่เค้าเห็นแบบนั้นเพราะความสุขมันต้องออกมาหานอกบ้าน มีพี่น้องเยอะแยะแต่ต่างคนต่างอยู่ เราสามารถอยู่ด้วยกันมาเป็นสิบๆ ปีโดยมีปฏิสัมพันธ์เหมือนคนไม่รู้จักกัน หรือรู้จักแต่อาจจะไม่ชอบหน้ากันมาก พอยิ่งนานก็ยิ่งเป็นทุกข์ยิ่งอึดอัด คิดว่าการหนีออกจากวงจรนั้นทางกายไม่ต้องเจอกัน มันจะช่วยให้พ้นทุกข์ ช่วยให้รู้สึกดีขึ้น แต่เปล่าเลยความทุกข์มันน่ากลัวมาก มันติดตัวเรามาตลอด ยิ่งหนีก็ยิ่งรู้ว่าไม่พ้น เพราะจริงจริงมันอยู่ในใจเรา

คำสอนของวัดซานฟรานฯ เข้ามาเปลี่ยนชีวิตอย่างไร จากวิธีการที่ได้ฟังเรื่องราวของคนอื่น มันช่วยให้เรารู้สึกว่าเราไม่ได้อยู่กับความทุกข์แบบนี้เพียงคนเดียวในโลก แล้วพอเรายิ่งได้ยินเรื่องราวของคนอื่นที่ทุกข์แสนสาหัสกว่าเรา ความทุกข์ของเราที่เคยมองว่ามันใหญ่โต มันก็หดเล็กลงในทันที เราเคยคิดมาตลอดและกล่าวโทษว่าคนในครอบครัวทำให้เราเป็นทุกข์ แต่พอนำวิธีการคิดเรื่องการที่เรามองอะไรเพียงด้านเดียวแล้วปักใจเชื่อว่ามันต้องเป็นเช่นนั้นมันไม่จริงเสมอไป เอามาคิดทีละหัวข้อ ทีละเรื่อง หาตัวอย่างในชีวิตมาประกอบการพิจารณา ถึงได้เข้าใจว่าความทุกข์เกือบทั้งหมดของเรามันเกิดจากตัวเราเอง เราคิดเอง ปักใจเชื่อเอง คนที่เรากล่าวหาว่าเขาทำให้เราทุกข์ยังไม่มีโอกาสรู้ตัวด้วยซ้ำไป แล้วมันก็น่าประหลาดมากที่วิธีการนี้นำไปใช้ได้กับแทบทุกเรื่อง ง่ายๆ แค่จำไว้ว่าทุกอย่างมีสองด้าน มีใช่ก็มีไม่ใช่ มีได้ก็มีไม่ได้ มีชอบก็มีไม่ชอบ พอไม่ปักใจว่าจะต้องได้ด้านใดแน่ๆ ถ้าคิดเสมอว่าทุกอย่างมันเกิดขึ้นได้เท่าเท่ากัน ไม่คาดหวังมาก เวลาพลาดหวังมันก็ไม่เจ็บมาก

ตลอดเวลาคิดมาตลอดว่าตัวเองเป็นคนเก่งและเป็นคนดี โดยเฉพาะที่คิดว่าตัวเองเป็นลูกที่ดีของพ่อแม่ เป็นพี่ที่ดีของน้องน้อง เป็นภรรยาที่ดีของสามี และที่สำคัญเป็นแม่ที่ดีของลูกลูก พอมาตอนนี้เลยต้องมาพิจารณากันใหม่ ความที่คิดว่าตัวเองเป็นเช่นนั้น ทำให้เราเหยียบย่ำคนที่เราคิดว่าเขาเก่งและดีน้อยกว่าเรา ไม่ว่าจะเป็นคำพูด การครอบงำความคิด วิธีการ ความสำเร็จของเรากลายเป็นอาวุธที่ร้ายที่สุดที่เราเอามาใช้กับคนที่เรารักทุกคน เพราะเราเอาตนเองเป็นที่ตั้ง ไม่เคยคิดถึงความต้องการหรือความรู้สึกของคนอื่น โดยเฉพาะกับลูกของเรา คนที่ต้องการการปกป้องจากเรามากที่สุด พอได้เรียนเรื่องการพูด การใช้ปัญญา ถึงมาคิดออกว่าเราทำร้ายคนที่เรารักตลอดเวลา ง่ายๆ ด้วยคำพูดของเรา และกลับเป็นสิ่งที่เราทำตลอดเวลา เราบังคับให้ทุกคนและทุกอย่างเป็นอย่างที่เราต้องการ พอไม่ได้เราก็เป็นทุกข์ โกรธ และไม่สนใจด้วยว่าคนอื่นจะรู้สึกอย่างไร เพราะเราคิดว่าเราทำดี เราหวังดี คนอื่นต่างหากที่ไม่เข้าใจเรา

แค่เปลี่ยนความเห็น ชีวิตก็เปลี่ยน พอใช้ปัญญามองอีกด้านหนึ่งได้ เราก็เลิกสร้าง เลิกสะสมความทุกข์ให้กับตนเอง ชีวิตมันก็ง่ายขึ้น ใจมันก็โล่งขึ้น พูดน้อย บ่นน้อย โกรธน้อย ลูกและคนในบ้านก็ดูมีความสุขมากขึ้น ที่สำคัญตัวเรามีความสุขมากขึ้น ไม่รู้สึกว่าต้องใช้ชีวิตแบบทุกข์ทน ไม่กลัวว่าอะไรจะมาทำให้เราเป็นทุกข์ เท่านี้ก็รู้สึกคุ้มแล้วค่ะ

Member since 2012

น้อง กันทิมา ศรีภิญโญ

Nong1_180x180

สวัสดีค่ะ ชื่อน้อง

ปัจจุบันอยู่ที่เมือง ซาน มาเทว ที่รัฐแคลิฟอร์เนีย ( San Mateo, California ) พอเรียนจบจากเมืองไทยก็ย้ายตามแม่และพี่ ๆ มาอยู่ที่อเมริกาตั้งแต่ปี 1990

น้องได้รู้จักวัดซานฟรานธัมมารามจากน้องคนหนึ่ง เมื่อประมาณ 2 ปีที่แล้ว เขาชวนไปวัด เขาบอกว่าเพื่อนเขาได้พาไปทำบุญที่วัดซานฟรานธัมมาราม อยู่ที่ถนนลินคอล์น ( Wat Sanfran Dhammaram ) เป็นวัดของหลวงพ่อทูล ขิปฺปปญฺโญ และได้สนทนาธรรมกับหลวงพี่ที่วัด หลวงพี่สอนดีมาก ๆ แล้วน้องเขาก็เอาหนังสือ "ทวนกระแส" ที่เขียนโดยหลวงพ่อทูล ไปให้อ่าน... ในวันเดียวกันนั้นก็ได้มีโอกาสไปกราบหลวงพี่ที่วัด แล้วท่านก็สอนเรื่อง "การปักเที่ยง" พร้อมทั้งยกตัวอย่างให้ฟัง แจ่มแจ้งและประทับใจมาก ๆ ได้นำไปใช้ในชีวิตประจำวันได้ตลอดเวลา ทุกสถานะการณ์ และทุกสถานที่ ทำให้ความเห็น และความคิดที่ผิด ๆ เปลี่ยนไป ทำให้ความทุกข์น้อยลง ได้รู้ว่าการปฏิบัติธรรม เราสามารถทำได้ตลอดเวลาในชีวิตประจำวัน

เมื่อน้องได้มีโอกาสได้ไปรีทรีทที่ เค พี วาย ( KPY USA) ก็ชอบมาก ๆ หลวงพี่, และแม่ชี มีวิธี และเทคนิคในการสอนที่แยบคาย ไม่นึกถึงความเหน็ดเหนื่อย และพี่ ๆ น้อง ๆ ทุก ๆ คนก็ช่วยเหลือเป็นอย่างดี เหมือนเป็นครอบครัวเดียวกัน ทำให้น้องรู้สึกว่าคุ้มค่ามาก ๆ ทุกวินาที

ขอกราบขอบพระคุณครูบาอาจารย์ และญาติธรรมทุกท่านค่ะ

Member since 2011

มู่หลาน สุนิสา

Laan180x180

ชื่อ มู่หลาน

เกิดและเติบโตที่กรุงเทพ มาเรียนต่อที่อเมริกาจนจบปริญญาโทด้าน Biostatistics 
มีอยู่ช่วงหนึ่งมู่หลานเพิ่งย้ายมาอยู่แถว Sunset จึงเดินสำรวจเส้นทางแล้วมาเจอวัดซานฟรานธัมมารามอยู่ไม่ไกลจากที่พัก ซึ่งสถานที่แห่งนี้เป็นทั้ง สถานปฏิบัติธรรม ศูนย์รวมแห่งวัฒนธรรม อีกทั้งยังเป็นโรงเรียน และศูนย์รวมอาหารรสเลิศในซานฟราน แต่ที่พิเศษไปกว่านั้น ที่แห่งนี้ทำให้มู่หลานรู้สึกอบอุ่น เป็นกันเอง ทุกคนมีน้ำใจช่วยเหลือซึ่งกันและกัน เหมือนอยู่กับคนในครอบครัว

สิ่งที่มู่หลานได้เรียนรู้จากการปฏิบัติตามแนวของหลวงพ่อทูล ขิปฺปปญฺโญ คือรู้จักและเข้าใจตัวเองมากขึ้น ได้แก้ไขความเห็นผิดและปรับปรุงข้อเสียในตัวเอง อีกทั้งยังยืดหยุ่นปรับเปลี่ยนตัวเองไปตามสถานการณ์ตามความเหมาะสมได้ดียิ่งขึ้น
 มองทุกอย่างตามความเป็นจริงมากขึ้น มองทุกอย่างมี 2 ด้าน ไม่มองเพียงด้านที่อยากจะเห็นเพียงด้านเดียวอย่างที่เคยเป็น 
มีเป้าหมายในการดำเนินชีวิตเรียบง่ายและชัดเจนขึ้น ว่าจะทำอะไร เพื่ออะไร ทำแค่ไหนถึงพอ ทำให้มีความเครียดและความวิตกกังวลกับสิ่งต่างๆ ลดน้อยลง

สิ่งที่ได้เรียนมาจากวัดซานฟรานฯ นี้ เป็นสิ่งพิเศษที่ไม่สามารถหาได้จากที่โรงเรียนไหนๆ หรือสถานที่ไหนๆ ในโลกนี้

Member since 2009

หฤทัย ศรีสวัสดิ์

Haruthai

ชื่อ หฤทัย ศรีสวัสดิ์

บ้านเกิด จ. นครราชสีมา บ.ซิเลสติกา(ประเทศไทย) ซึ่งอยู่ที่แหลมฉบัง จ.ชลบุรี ส่งมาให้ ให้ทำงานที่ ซานโฮเซ่ อเมริกา เมื่อ พ.ศ. ๒๕๕๓ เริ่มมาวัดซานฟรานธัมมาราม จากการชักชวนของรุ่นน้อง ซึ่งรุ่นน้องบอกว่าเป็นวัดป่านะ ก็รู้สึกดีใจ สนใจที่จะมา เนื่องจาก ตอนอยู่เมืองไทย จะไปวัดสายวัดป่า ทุกอาทิตย์ ตลอดสองปีครึ่งที่ผ่านมา มีความอุ่นใจ มีที่พึ่งทางใจ มีความอบอุ่น ไม่รู้สึกโดดเดี่ยว ตลอดจนถึง ความหมายเล็ก ๆ ของการมีชีวิต ก็มาค้นพบที่นี่

Member since 2010

หลี สุธิดา

Suthida

สวัสดีค่ะ ชื่อหลีค่ะ อยู่ที่กรุงเทพฯ

ได้มีโอกาสรู้จักวัดซานฟรานธัมมาราม เพราะพี่ที่ทำงานแนะนำค่ะ ตอนนั้นมีปัญหากับน้องที่ทำงาน ไม่รู้จะแก้ยังไง รู้สึกแย่กับตัวเองมากที่ไม่สามารถยอมรับน้องเขาได้ พอดีมีอบรมธรรมะโดยคุณพระที่เดินทางมาจากวัดซานฟรานฯ พี่เขาเลยชวนไปอบรมด้วยกัน โดยบอกว่าเป็นแนวปฏิบัติธรรมสายปัญญา ตอนนั้นก็สงสัยว่าเป็นยังไง พอได้ไปร่วมอบรม ก็พบว่า เป็นการอบรมธรรมะที่ไม่เคยเจอมาก่อน สอนให้เราเห็นทุกข์ แก้ทุกข์ในใจเรา ทำให้เราเห็นตัวเองมากขึ้น สามารถรับน้องเขาได้ กลับมาที่ทำงานก็มีความสุขขึ้น ใจสบายขึ้น แล้ววันหนึ่งก็ได้มีโอกาสกราบหลวงพ่อทูล ซึ่งเป็นครูบาอาจารย์ที่สำคัญยิ่งของการปฏิบัติธรรมสายปัญญา และเป็นผู้ดำริให้ก่อตั้งวัดซานฟรานฯ เพราะท่านเห็นถึงความสำคัญของการที่จะเผยแผ่พระพุทธศาสนาให้กับคนไทยที่อยู่ต่างแดน รวมถึงชาวต่างประเทศที่มีความสนใจในพระพุทธศาสนา ตอนที่ได้กราบหลวงพ่อทูลครั้งแรก ก็สัมผัสได้ถึงความเมตตาของท่าน ทำให้เรารู้สึกตื้นตัน แล้วก็เพิ่มความมั่นใจว่าแนวทางนี้แหละที่จะช่วยแก้ปัญหาในใจของเราได้จริงๆ หลังจากนั้นก็คอยฟังข่าวตลอดว่าจะมีการอบรมอีกเมื่อไหร่

หลักสำคัญที่ได้เรียนรู้จากหลวงพี่และแม่ชีที่เมตตาเดินทางมาจากวัดซานฟรานฯ เพื่อมาสั่งสอนศิษย์ในเมืองไทย ก็คือ “หาเหตุ และตีเหตุให้แตก” เพราะสิ่งต่างๆ ที่เราไม่ชอบใจ ไม่พอใจ ไม่สบายใจ โมโห โกรธ กังวล หรือสงสัย ล้วนแต่มาจากที่เรามีความเห็นไม่ตรงกับความเป็นจริงของโลก เพราะเราสร้างโลกอีกใบที่เราอยากให้เป็นขึ้นมา และคิดว่าสิ่งต่างๆ ต้องเป็นไปอย่างที่ใจเราต้องการ เหมือนกับโลกที่เราอยากให้เป็น พอไม่เป็นไปตามนั้น เราก็เกิดความทุกข์ใจ ไม่สบายใจขึ้นมา ซึ่งหลวงพี่ แม่ชี รวมถึงญาติธรรมที่มาจากวัดซานฟรานฯ ได้สอนให้รู้จักวิธีหาสาเหตุที่ทำให้เราเป็นทุกข์ เมื่อหาเหตุเจอแล้ว ก็ต้องมาสลายเหตุตรงนั้น ว่ามันไม่เที่ยงอย่างไร ที่เราปักใจเอาไว้มันไม่แน่นอนอย่างไร ในแง่ใดบ้าง ให้หาหลักฐานหาข้อมูลให้ใจเราเห็นและยอมรับ เพื่อแก้ไขความเห็นของเราให้ถูกต้อง โดยไม่มัวแต่หาความผิดของคนอื่น เพราะความทุกข์ที่เกิดขึ้นมันมาจากความเห็นผิดของเราเอง เราจึงต้องมาแก้ที่ตัวเอง แก้ไขที่ใจของเรา ทำให้ใจเราสบายขึ้น มองคนอื่นและเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างเป็นธรรมมากขึ้น เมื่อในใจเราเป็นธรรมแล้ว ก็จะส่งผลต่อการคิด การพูด และการกระทำของเราที่จะไม่ลำเอียง ไม่มีความไม่พอใจ หรือกังวลสงสัยในใจอีก ยิ่งฝึกยิ่งคิดและเห็นตัวเองมากขึ้น ก็แน่ใจว่าวิธีการฝึกปฏิบัติธรรมแนวปัญญา จะทำให้เราหลุดพ้นจากความทุกข์ต่างๆ ได้จริงๆ ขอเพียงแต่เราต้องมีความพยายามและเพียรที่จะฝึกฝนอย่างต่อเนื่อง เพื่อให้ได้ชื่อว่าเป็นศิษย์ของพระพุทธเจ้าที่แท้จริง

Member since 2006

ตุ่ย Wannipa

Tui

สวัสดีค่ะ

ชื่อตุ่ย อยู่ที่กรุงเทพฯ เริ่มต้นรู้จักแนวทางการปฏิบัติธรรมโดยใช้ปัญญานี้ จากเพื่อนที่แนะนำให้ไปพบคุณพระที่เดินทางมาจากวัดซานฟรานธัมมาราม เพื่อไปขอคำแนะนำเกี่ยวกับเรื่องความไม่สบายใจ ความทุกข์ที่เกิดขึ้นอยู่บ่อยๆ เช่น ในที่ทำงาน ทำไมคนๆ นี้ต้องทำกับเราแบบนี้ ทำไมคนที่มีอายุมากขนาดนี้แล้วทำไมถึงคิดไม่ได้ ทำไมคนแบบนี้ถึงไม่คิดไม่ได้ เป็นต้น เมื่อพบเจอเหตุการณ์ซ้ำๆ แบบเดิมแล้วก็ทุกข์ใจอีก ทั้งที่พยายามทำความเข้าใจโลก เข้าใจภายนอกเสมอ แต่เมื่อเกิดเหตุการณ์แบบเดิมอีกก็ทุกข์ใจ เศร้าใจอีก

เมื่อได้พบคุณพระท่านเมตตา แนะนำและชี้แนะให้ลองกลับหันมามองที่ความคิด ความเห็นของตัวเองกับสิ่งที่เกิดขึ้นว่า ความทุกข์ใจนั้น จริงเหรอ? ที่เกิดจากคนเหล่านั้น จริงเหรอที่สิ่งที่เกิดขึ้นนั้นเกิดจากคนอื่นจริงๆ ท่านให้กลับมาพิจารณาว่า แท้จริงแล้วทุกสิ่งล้วนเกิดขึ้นจากความคิด ความเห็นของเราซึ่งเป็นความคิด ความเห็นของเราฝ่ายเดียว ไม่ว่าจะเกิดจากความจำ การปลูกฝังมาตั้งแต่เด็กจนโตหรือกฎระเบียบที่ตั้งขึ้น คิดว่าสิ่งเหล่านั้นไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ ต้องเป็นไปตามที่เป็นมา เมื่อได้ฟังก็เริ่มรู้สึกว่า มีแนวทางการสอนแบบนี้ด้วยเหรอ เรามีแต่มองแค่ภายนอก แต่ไม่เคยมองตัวเราเองไม่เคยมองความคิดของตัวเอง เลยกลับมาคิดว่า สิ่งที่ทำให้เราเป็นทุกข์ ไม่สบายใจนั้นเป็นความคิด ความเห็นที่ไม่ใช่ความจริงของโลก หรือเรียกได้ว่า เป็นความเห็นผิดของเราที่มีต่อความเป็นจริงของโลกนั้นเอง ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เมื่อเกิดความข้องใจ ความไม่สบายใจเกิดขึ้นต่อสิ่งใด ก็จะเริ่มพยายามมองจับความรู้สึก หรือความคิด ณ เวลาที่เรารู้สึกไม่สบายใจต่างๆ ว่า “เรารู้สึกแบบไหน” แล้วกลับมาถามตัวเองว่า เราคิดว่าจะต้องเป็นแบบไหน ?? สิ่งที่เราคิดเราฝังไว้ในหัวของเราว่า “ควรจะเป็นแบบไหน” มันจริงเหรอ และพยายามคุยกับเพื่อนที่ปฏิบัติทางสายปัญญาว่า เราคิดแบบนี้
ให้เพื่อนคอยช่วยถาม ช่วยเตือนอยู่เสมอ พยายามหาเหตุที่เกิดขึ้นจากความคิด ความเห็นของเราที่มีนั้นว่า ผิดที่ตรงไหน ผิดต่อความจริงของโลกอย่างไร มองหาตัวอย่าง(หลักฐาน) ที่เกิดขึ้นจริง ทั้งจากตัวเองและจากคนรอบข้างว่า ที่เราคิดเราเข้าใจนั้น มันผิดจากความจริงของโลก เพื่อให้เราไม่กลับมาทุกข์ เศร้าใจกับเหตุการณ์แบบเดิมๆ อีก

นอกจากการที่เราได้มองหาเหตุ และผลที่เกิดขึ้น มองเห็นแนวทางในการดูความคิด ความเห็นที่แท้จริงแล้ว สิ่งที่คุณพระได้สอนที่สำคัญที่นำมาใช้กับตัวเองได้มากคือ “ การยอมรับ” เราเองต้องยอมรับตัวเองให้ได้ว่าความเห็น ความคิดที่ผิด ความบ้าของเราต่อความคิด ความเห็นนั้น ล้วนเกิดจากจากตัวเราเองทั้งสิ้น และยอมรับผิดด้วยใจที่เป็นธรรม
ดังนั้น เมื่อเราได้รับความเมตตา ได้รับโอกาสมาเรียนรู้แนวทางปฏิบัติธรรม โดยใช้ปัญญาจากครูบาอาจารย์แบบนี้แล้ว ซึ่งเป็นแนวทางคำสอนขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพระพุทธเจ้าตั้งแต่สมัยพุทธกาลนั้น ทำให้ตัวเองตั้งใจที่จะพยายาม และฝึกฝนต่อไปเรื่อยๆ เพื่อทำให้เราพบหนทางแห่งการพ้นทุกข์ที่แท้จริง

"นอกจากการที่เราได้มองหาเหตุ และผลที่เกิดขึ้น มองเห็นแนวทางในการดูความคิด ความเห็นที่แท้จริงแล้ว สิ่งที่คุณพระได้สอนที่สำคัญที่นำมาใช้กับตัวเองได้มากคือ “ การยอมรับ” เราเองต้องยอมรับตัวเองให้ได้ว่าความเห็น ความคิดที่ผิด ความบ้าของเราต่อความคิด ความเห็นนั้น ล้วนเกิดจากจากตัวเราเองทั้งสิ้น และยอมรับผิดด้วยใจที่เป็นธรรม"

Member Since 2010

???

No Image180x180

ดิฉันรู้จักวัดซานฟรานฯเพราะ เมื่อประมาณปี 2547 ได้มีโอกาสไปกราบและฟังธรรมจาก ครูบาอาจารย์ คุณพระและแม่ชี มาทราบว่าท่านเป็นลูกศิษย์ของหลวงพ่อทูล ขิปฺปปัญฺโญ และหลวงพ่อได้เมตตาให้มีวัดซานฟรานธัมมารามขึ้น จากนั้นดิฉันก็ได้มีโอกาสฟังธรรมจากครูบาอาจารย์อีกหลายท่านที่เป็นลูกศิษย์ของหลวงพ่อทูล ตัวดิฉันเองก็เคยปฎิบัติมาบ้าง เช่นการนั่งสมาธิ เดินจงกรม หรือการฝึกสติรู้ตัว แต่ก็มีปัญญหาอย่างมากเพราะเป็นคนนั่งสมาธิได้ไม่นาน นั่งแล้วก็ไม่สงบเสียทีคิดโน่นคิดนี่ ฟุ้งซ่านไปเรื่อย เรื่องการฝึกสติรู้ตัวเมื่อเวลาโกรธ ก็พยายามฝึกให้รู้ว่าโกรธและสงบลงได้บ้าง แต่พอไปเจอปัญหาเดิมเดิม ความโกรธมันก็ไม่เคยลดน้อยลงหรือหายไปได้เลย

ดิฉันหันมาปฏิบัติตามแนวทางของหลวงพ่อทูล ดังเช่นตัวอย่างที่จะเล่าประสบการณ์ให้ฟัง โดยปรกตินิสัยส่วนตัวเป็นคนไม่ละเอียดรอบครอบ ในการทำงานก็จะปล่อยให้ลูกน้องทำไปไม่ค่อยตรวจสอบอะไร ดิฉันไว้ใจลูกน้องคนหนึ่งมาก เค้าทำงานดีมาก ดูแลผลประโยชน์ให้ พูดจาตรงไปตรงมาไม่อ้อมค้อม มาจากครอบครัวที่อบอุ่น ตัวดิฉันเองเคยพบพ่อแม่ของเค้าแล้วดูเป็นคนดีมากใจบุญสุนทาน ดิฉันไว้ใจเค้ามาก เค้าพูดอะไรก็จะเชื่อหมดโดยไม่เคยกลั่นกรอง ต่อมามาพบความจริงว่าเค้าพูดโกหกเรา ไม่ซื่อสัตย์เหมือนที่เราคิด ตอนนั้นรู้สึกเสียใจมาก หมดศรัทธา ในตัวเค้าทันทีและก็โกรธเค้ามาก เหตุแห่งทุกข์ในเรื่องนี้ก็คือ เราไปคาดหวังว่าลูกน้องคนนี้เป็นคนดีไว้ใจได้ เราเลือกเค้ามาทำงานแทนเรา ด้วยเหตุผลข้างต้นทั้งหมดที่มาประกอบการตัดสินใจของเรา แต่พอเค้าโกหก ไม่ซื่อสัตย์ ทำให้เราผิดหวังมาก แต่เมื่อมาตีเหตุแล้ว ก็เข้าใจว่าตัวเราเองและที่ไปสรุปเอาเองว่าคนที่มีคุณสมบัติแบบนี้จะต้องเป็นคนดีเท่านั้น เรามีความเห็นผิดในเรื่องนี้ ดิฉันใช้หลักความไม่เที่ยง การน้อมดูตัวเราเองว่าเราเองก็เคยโกหก และหาหลักฐานมาประกอบเรื่องนี้อีกหลายหลายตัวอย่าง

เมื่อเปลี่ยนความเห็นได้แบบนี้ความโกรธในตัวเค้าก็เบาบางลงทันที เห็นความผิดในตัวเองอย่างชัดเจน คนที่ไม่ซื่อสัตย์ โกหก ก็มีอยู่ในโลกนี้มาเป็นของประจำโลก แต่ตัวเรานี่แหละที่ไปมีความเห็นผิดกับเรื่องนี้เอง ในเรื่องนี้ทำให้ดิฉันสามารถเอาไปใช้กับเรื่องอื่นอื่นได้อีกมากมาย โดยใช้หลักการเดียวกัน ทุกข์มันเบาบางลง หายไป ได้อย่างน่าอัศจรรย์ใจจริง

ดิฉันขอเป็นพยานบุคคลอีกคนหนึ่งที่ขอยืนยันว่าการปฎิบัติด้วยแนวทางของหลวงพ่อทูล โดยมีลูกศิษย์แห่งวัดซานฟรานฯเป็นผู้ชี้แนะแนวทาง เป็นทางที่ท่านทั้งหลายสามารถนำไปปฎิบัติเพื่อแก้ทุกข์ได้จริงจริง

Member since 2004

คุณหมออิ๋ว โสรัตยา

Soratya180x180

ได้รู้จักวัดซานฟรานธัมมารามจากเพื่อนรุ่นพี่ ที่อาศัยในซานฟรานซิสโกเล่าให้ฟัง เกี่ยวกับการไปขึ้นเขาเคพีวาย กับพระและแม่ชี จึงถามว่า ไปนั่งสมาธิกันหรือ พี่เขาตอบว่า ไม่ได้นั่งสมาธิ ด้วยความสงสัยจึงถามกลับไปว่า ถ้าไม่นั่งสมาธิแล้ว จะเกิดปัญญาได้อย่างไร เนื่องจากได้เรียนรู้มาตลอดว่า ต้องมีสมาธิก่อนจึงเกิดปัญญา เมื่อมีกิจกรรม ทางศาสนา ก็พากันนั่งสมาธิ เคยหัดนั่งสมาธิตามรูปแบบแต่ไม่สามารถทำใจให้สงบ หรือหยุดคิดได้ จึงเข้าใจว่าคงไม่สามารถแก้ไขปัญหาด้วยวิธีการทางศาสนาได้ ทำให้ไม่สนใจพุทธศาสนา ไม่เสาะหาครูบาอาจารย์ เมื่อพี่เขาบอกว่า ที่วัดซานฟรานฯ ใช้วิธีสนทนาธรรม ไม่ต้องนั่งสมาธิก็สนใจ

เมื่อแม่ชีมาที่วัดป่าบ้านค้อ จ.อุดรธานี เมื่อปี พ.ศ. 2551 จึงมีโอกาสได้มาพบแม่ชี และได้เรียนรู้การปฏิบัติธรรมแนวทางของหลวงพ่อทูล ตลอดระยะเวลา 6 วันช่วงวันหยุดปีใหม่ เป็นช่วงเวลาที่ได้เปลี่ยนแปลงความเห็นของตัวเอง เหมือนหงายแก้วที่คว่ำไว้ ปัญหาทุกอย่างที่เกิดขึ้นในใจเราเกิดจากการที่เราเข้าใจอะไรผิดจากความเป็นจริง และสามารถแก้ไขที่สาเหตุคือ ด้วยการโยกคลอนความเข้าใจผิดนั้น ๆ เพียงแค่เรายอมเท่านั้น ทุกปัญหาของเราเกิดจากตัวเราเท่านั้นดังนั้นเราต้องแก้ไขที่ตัวเราเช่นกันไม่ใช่ที่สิ่งอื่น หรือ คนอื่น หลังจากนั้น รู้สึกมั่นใจขึ้นว่าสามารถแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นได้ (ขอเวลาคิดสักหน่อย) ใช้ชีวิตได้สบายขึ้น จากที่ต้องหงุดหงิด ก็น้อยลง ยืดหยุ่นความคิดได้มากขึ้น จากคนที่ไม่สนใจพุทธศาสนา เปลี่ยนมาขอยึดพระพุทธศาสนาเป็นที่พึ่งด้วยความมั่นใจ ถ้าไม่ได้เรียนรู้การปฏิบัติแนวทางของหลวงพ่อ คงพลาดโอกาสที่จะได้เข้าใจพระพุทธศาสนา และ ไม่สามารถแก้ทุกข์ของตัวเองได้ตลอดไป

Member since 2008

ศิริวิภา บุญวัฒน์

Si180x180

สวัสดีค่ะ ชื่อศิค่ะ ได้มารู้จักกับวัดซานฟรานธัมมารามขณะที่มาเรียนต่อปริญญาโทที่ซานฟรานซิสโก โดยพี่ที่มาพักอยู่ด้วยเป็นคนแนะนำให้มาที่วัด ด้วยความที่เป็นคนชอบทำบุญจึงติดตามพี่เค้ามาถวายเพลคุณพระและคุณแม่ชีที่วัด หลังจากถวายเพลก็ได้อยู่คุยต่อกับคุณพระและคุณแม่ชี ท่านถามว่าชอบปฎิบัติธรรมมั้ย ตัวเองก็ตอบไปว่าชอบค่ะ ชอบสวดมนต์ไหว้พระ ทำสังฆทาน ท่านก็ถามอีกว่าสวดมนต์ได้เยอะมั้ย เราก็ตอบไปด้วยความภูมิใจว่า สวดได้หลายบท ท่านก็ถามต่อว่าสวดมนต์แล้วเข้าใจอะไรบ้าง ตัวเองจึงต้องหยุดคิด เพราะไม่เข้าใจเลยว่าคำที่เราสวดเช้าเย็นมันหมายความว่าอะไร ท่านยังถามต่ออีกว่าถ้าไม่เข้าใจแล้วจะสวดไปทำไม มานั่งคิดดูมันก็จริง

เท่าที่เคยทำก็ทำตามคนอื่นมาแต่ไม่เคยคิดเลยว่าทำไมถึงทำ หลังจากวันนั้นเป็นต้นมารู้สึกว่าได้เจอกับวัดที่หามานาน วัดซานฟรานฯ ได้สอนให้รู้จักพระพุทธศาสนาในแง่มุมที่ไม่เคยได้รู้จักมาก่อน เพราะเป็นพระพุทธศาสนาที่มีเหตุมีผล พิสูจน์ให้เห็นเองได้ ไม่ใช่เป็นการทำตามๆ กันไปตามความเชื่อตามที่เคยฟังหรือเรียนมา คุณพระกับคุณแม่ชีที่วัดได้สอนให้รู้ว่าธรรมะเป็นเรื่องง่าย มีอยู่ทั่วไปทุกๆ ที่ การปฏิบัติธรรมก็เป็นเรื่องง่ายถ้ามีความตั้งใจ ทุกๆ ครั้งที่ได้มีโอกาสไปที่วัดทั้งคุณพระและคุณแม่ชีมักมีคำถาม การบ้านและคติธรรมให้กลับมาขบคิดเสมอๆ

มีอยู่หัวข้อหนึ่งที่ตัวเองติดใจและพยายามนำมาปฏิบัติในชีวิตประจำวันก็คือ เวลามีปัญหากับผู้อื่นหรือเวลารู้สึกไม่พอใจในสิ่งใดๆ ก็ตามให้มองที่ตัวเราเองก่อน ว่าเราเองเคยทำแบบนั้นมาบ้างมั้ย แล้วเราเองมีเหตุผลอะไรในการกระทำนั้นๆ แล้วสิ่งนั้นเป็นสิ่งที่ผิดหรือถูก ตอนแรกๆ ที่เริ่มหัดปฎิบัติก็ยังคงมองเห็น แต่ความผิดคนอื่น แต่พอลองคิดดูและให้เวลากับมันจริงๆ แล้ว เราเองก็เคยทำในสิ่งเหล่านั้นมาก่อน เพียงแต่ใจไม่เคยยอมรับว่ามันผิดเท่านั้นเอง ทุกวันนี้ทำอะไรใจเย็นลงมาก เข้าอกเข้าใจคนอื่นมากขึ้น ว่าทุกคนมีเหตุผลเป็นของตัวเอง แทนที่จะคอยโทษคนอื่นก็มีเวลาหันกลับมามองตัวเองว่าเราทำดีแล้วหรือยัง ถ้ายังทำดีไม่พอก็ไม่สมควรจะไปกล่าวโทษคนอื่น ซึ่งก็เป็นข้อดีกับตนเอง เพราะเมื่อเห็นข้อผิดพลาดของตัวเองก็ได้ ถือโอกาสปรับปรุงตัว นอกจากการขัดเกลานิสัยแล้วนั้น การได้มาที่วัดซานฟรานฯ ยังทำให้ได้รู้จักหลวงพ่อทูล ขิปฺปปญฺโญ ซึ่งเป็นผู้วางแนวทางปฏิบัติทางปัญญาไว้ให้กับลูกหลานทุกคน การปฏิบัติที่หลวงพ่อสอนไว้นั้นเป็นการให้เราทุกคนฝึกใช้ปัญญา ที่มีอยู่กับตัว มาขยายความคิดทางธรรมซึ่งเป็นเรื่องที่ทุกคนสามารถเรียนรู้ได้

นอกจากนั้นทางวัดยังได้จัดการสนทนาธรรม ให้แก่บุคคลทั่วไปอยู่บ่อยๆ คุณพระกับคุณแม่ชีเอง ก็ให้ความกรุณา สอนสั่งและตอบปัญหาอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย การไปวัดซานฟรานนั้นนอกจากจะได้รับความรู้ต่างๆ ทางธรรมแล้ว ทางวัดก็ยังมีการจัดสอนภาษาและดนตรีไทย ให้กับเด็กและผู้ใหญ่ที่สนใจในภาษาไทยและวัฒนธรรมไทยอีกด้วย ซึ่งถือได้ว่า เป็นการช่วยเผยแพร่และอนุรักษ์วัฒนธรรมไทยอีกทางหนึ่ง สำหรับคนอยู่ไกลบ้านอย่างพวกเรา ก็ได้อาศัยวัดเป็นเหมือน บ้านหลังที่สองมีผู้คนในวัดคอยช่วยเหลือและเป็นกำลังใจซึ่งกันและกันเป็นอย่างดี ทำให้มีความรู้สึกอบอุ่นทุกครั้งที่ได้ไปวัด รวมถึงสูตรอาหารและขนมไทยที่ได้ร่ำเรียนจากพี่ ป้า น้า อาทั้งหลายในวัดก็เป็นอีกทางที่ช่วยให้เราหายคิดถึงบ้านไปได้มากอยู่ ตัวเองรู้สึกว่าโชคดีมากที่ได้มารู้จักวัดซานฟรานธัมมารามแห่งนี้ เพราะที่นี่ทำให้ได้รู้ว่าพระพุธศาสนายังมีความสมบูรณ์อยู่จริง หลวงพ่อทูล คุณพระและคุณแม่ชีที่วัดทำให้ได้รู้ว่าทางที่พระพุทธองค์ทรงวางไว้นั้นเป็นทางที่ดีแล้วตรงแล้ว สิ่งที่หลวงพ่อ คุณพระและคุณแม่ชีสอนสั่งนั้นเป็นสิ่งที่ทุกคนสามารถพิสูจน์เห็นได้ด้วยตัวเองหากมีความตั้งใจและพยายาม

สุดท้ายนี้ขอกราบขอบพระคุณหลวงพ่อ คุณพระ คุณแม่ชี และครูบาอาจารย์ทั้งหลายที่กรุณาสอนสั่งลูกศิษย์คนนี้ด้วยค่ะ

Member since 2009

สิรีรัตน์ เศรษฐนันท์

Gapp

ข้าพเจ้าชื่อ สิรีรัตน์ เศรษฐนันท์

เกิดที่เมืองไทย ได้แต่งงานกับคนไทยชื่อ นายมหัทธน์ ปภาทัสสี แล้วย้ายมาอยู่ที่อเมริกา มีลูกสองคน ชื่อ ภาคิน และ ดาริน ปภาทัสสี เริ่มต้นมาทำบุญที่วัดซานฟรานฯ เนื่องจากคุณพ่อเสียชีวิต และต้องการที่พึ่งทางใจอย่างมาก มีกัลยาณมิตรแนะนำให้เข้ามาที่วัดนี้ ได้คุยกับพระ และแม่ชี ท่านทั้งหลายได้ให้คำสอนที่ทำให้เข้มแข็งขึ้น และเข้าใจชีวิตทางโลกและคำสอนทางธรรมมากขึ้น ส่วนตัวแล้วรู้สึกศรัทธากับคำสอนที่เน้นให้ใช้ปัญญาในการดำรงชีวิตประจำวัน และได้พาลูกทั้งสองคนมาทำบุญที่วัดเพื่อให้ทั้งสองคนเติบโตโดยมีธรรมะเป็นที่พึ่งในอนาคต เวลาที่พาลูกทั้งสองคนมาทั้งพระ แม่ชี และญาติธรรมให้ความเอ็นดูและให้ความเป็นกันเองอย่างดี รวมทั้งได้รับคำแนะนำในการเลี้ยงลูกเพื่อให้เค้าเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่สามารถดูแลตัวเองได้อย่างเหมาะสม

ข้าพเข้าขอกราบขอบพระคุณวัดซานฟรานฯ อย่างสุดซึ้งที่ทำให้ทุกวันนี้ข้าพเจ้าได้มีหลักธรรมที่ใช้เป็นหลักยึดเหนี่ยว
ทางใจในช่วงที่ใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศ

Member since 2010

เอ๋ คณินณัฏฐ์

Aei180x180

เอ๋ คณินณัฏฐ์ หรรษานนท์โชติ

อยู่ที่เมืองไทยค่ะ รู้จักวัดซานฟรานฯเมื่อเกือบสามปีก่อน โดยกัลยาณมิตรในกลุ่มนิมนต์คุณพระจากวัดซานฟรานฯ มาสอนธรรมมะลูกๆ ของพวกเรา และเมื่อเราได้เข้าไปกราบและฟังธรรมจากท่าน นับเป็นครั้งแรกที่ตอบข้อสงสัยเกี่ยวกับพุทธศาสนาได้อย่างแจ่มชัด

เมื่อก่อนมีความทุกข์หลายเรื่องพร้อมๆ กัน ก็ปฏิบัติตามที่เค้าสอนกันให้ ละ วาง ตอนนั้นคิดว่าได้ผล (แต่ที่จริงแล้วยังไม่ใช่) คือทำให้ไม่คิดถึงเรื่องนั้นๆ วางไว้เลยไม่ทุกข์ชั่วคราว แต่พอมีเรื่องมากระทบใจมันก็โผล่ออกมาให้เห็นว่าความทุกข์ยังคงอยู่ แต่เมื่อเจอคุณพระและแม่ชี ท่านสอนให้เราหาเหตุว่าเราทุกข์เพราะอะไร เป็นแบบที่เราคิดจริงเหรอ เสมอไปเหรอ ถ้าไม่จะเป็นอย่างไรได้บ้าง แล้วถ้าเป็นแบบที่เราคิดจริง แล้วยังไงต่อไป เลวร้ายที่สุดเป็นแบบไหน ในทุกๆ คำถามจะมีสถานการณ์จริงที่เกิดขึ้นกับเราเอง คนใกล้ตัว คนที่เรารู้จัก และไม่รู้จัก คนอื่นๆ ทั่วไป มาเป็นหลักฐานให้ใจเรามองเห็นว่าเราเองที่คิดเห็นผิดไปจากความเป็นจริงของโลกจึงทุกข์ เราเลือกที่จะไม่ทุกข์ได้ โดยการ "เปลี่ยนความเห็น"

ตัวอย่าง เช่น เรื่องแม่ที่เราคิดไปเองเสมอมาว่าแม่ไม่รัก เลยไม่เลี้ยงทิ้งเราให้ปู่ย่าเลี้ยงตั้งแต่เล็ก จึงคอยเพ่งโทษแม่แทบทุกเรื่อง และไม่เคยรู้ตัวเลยว่า สีหน้า แววตา พฤติกรรม คำพูดของเราเองที่สร้างปัญหาทำให้ต้องโต้เถียงกับแม่ตลอดมา เมื่อเราเริ่มคิดเป็นและพิจารณาสถานการณ์ต่างๆ มองกลับไปด้วยใจเป็นกลางมากขึ้น ฉันเห็นภาพเราตอนเป็นเด็กเล็กนั่งอยู่ที่ตักย่า แม่นั่งร้องไห้ห่างออกไปนิด ผายมือสองข้างมาทางเรา ส่งเสียงเรียก "มาหาแม่มาลูก" แต่เรากอดย่าแน่นไม่ยอมเข้าหาแม่ น้อมอัตโนมัติว่าเราเป็นแม่ มันปวดใจมาก และเป็นอีกหลักฐานให้เห็นว่านั่นเราเป็นฝ่ายที่ไม่เอาแม่ ซึ่งมันช่วยมาแย้งกับสิ่งที่ฉันคิด และเชื่อหรือไม่ว่า แม้แต่ความฝันถ้าคิดเป็น ก็ให้ประโยชน์กับเราได้ วันหนึ่งฉันฝันว่าส่งลูกคนเล็กไว้ที่โรงเรียน เมื่อถึงเวลารับลูกกลับฉันติดงานสำคัญบางอย่างทำให้ไปรับลูกช้ากว่ากำหนด เลยเวลาไป 4-5 ชั่วโมง ใจตอนนั้นแทบจะขาด ห่วงลูกกังวลไปหมด กลัวว่าพอไปถึงโรงเรียนแล้วจะไม่เจอลูก คุณครูจะกลับไปแล้ว ลูกจะหายไป มันทุกข์ทรมานใจมากสำหรับคนเป็นแม่ พอไปถึงได้เห็นหน้าลูก รู้สึกโล่งอกดีใจมากจนบอกไม่ถูก ความฝันแสนเหมือนจริง ตื่นขึ้นมาฉันยังรู้สึกจริงและคิดไปถึงแม่ทันที แม่ของเราไม่มีเวลาได้อยู่กับลูก ห่างไกลลูกตลอดมา เจอกันแต่ละครั้งลูกก็ตั้งแง่ ชักสีหน้าใส่มาตลอด แม่ของฉันจะทุกข์มากมายสักแค่ไหน

อีกมากมายหลายเหตุการณ์ที่มองย้อนกลับไป เห็นว่าแม่พยายามจะชดเชย สิ่งที่ท่านไม่ได้ให้ฉันในวัยเด็ก แต่ฉันเองที่มีแผลในใจ และจมอยู่กับบาดแผลนั้ันไม่ยอมที่เงยหน้ามารับรู้ในสิ่งที่แม่ทำให้

ฉันเฝ้าสังเกตสิ่งที่แม่แสดงออกกับเรา เฝ้าดูใจของตัวเองว่ารู้สึกอะไร อคติกับแม่ตอนไหนและจับเอาความคิดของเรามาพิจารณาความจริงเสมอๆ เมื่อเห็นหลักฐานเพิ่มมากขึ้น ฉันค่อยๆคลายความเห็นที่ไม่ดีต่อแม่ แผลในใจของฉันค่อยๆ ตื้นขึ้น เมื่อเก็บหลักฐานมากขึ้นก็ทำให้เข้าใจมากขึ้น ความคิดเห็นของเราต่อแม่ก็เปลี่ยนแปลงไป พฤติกรรมเราที่แสดงออกต่อแม่ก็เปลี่ยน ความสัมพันธ์ของฉันกับแม่ก็ค่อยๆดีขึ้น ล่าสุดช่วงปีใหม่ไปเที่ยวต่างจังหวัดด้วยกันนานหลายวันก็ไม่มีเรื่องให้เถียงกันอีกเพราะเราเองเลิกเอาเรื่องแม่..ชีวิตมีความสุขขึ้นกว่าแต่ก่อนมากค่ะ

กราบขอบพระคุณ ครูอาจารย์จากวัดซานฟรานธัมมารามที่ได้อบรมสั่งสอนศิษย์ ให้ได้คิดเป็นเห็นความจริงเหมือนได้ให้ชีวิตใหม่ในพุทธศาสนานี้เจ้าค่ะ

“Quote”

Member since 2010

โอ๊ต รุ้งกมล

Oat180x180

สวัสดีค่ะ ชื่อ โอ๊ตค่ะ พอเรียนจบปริญญาตรีที่เมืองไทยก็ย้ายมาเรียนต่อที่ซานฟรานค่ะ ตอนนั้นก็ทำงานไปด้วย เรียนไปด้วย พอเรียนจบก็ได้งานที่บริษัทชุดแต่งงานที่ซานฟราน จากนั้นก็แต่งงานกับคนฟิลิปปินส์ที่อยู่ที่นี่ แล้วก็ลงหลักปักฐานอยู่ที่นี่เลย

รู้จักวัดครั้งแรกจากพี่คนไทยคนหนึ่ง ตอนนั้นเค้าชวนไปงานกฐินวัดซานฟรานฯ ก็ไม่ได้คิดอะไร ก็ตาม ๆ เค้าไป พอได้ฟังคุณพระเทศน์ก็รู้สึกประทับใจมาก ประทับใจจนกระทั่งตั้งใจไว้เลยว่า ถ้ามีโอกาสจะมางานกฐินวัดซานฟรานฯทุกปี ปีต่อ ๆ มา พี่คนเดิมก็มาชวนให้ไปเป็นพีธีกรร่วมงานกฐิน จากนั้นก็มาช่วยงานกฐินอยู่เรื่อย ๆ ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่เคยเข้าไปที่วัดเลย เพราะตอนนั้นเรียนและก็ทำงานไปด้วยเยอะมาก แทบไม่มีเวลา จนกระทั่งตอนในปี 2008 หลวงพ่อทูลท่านได้ดับสังขารไป ทางวัดก็มีการสวดมนต์ให้หลวงพ่อ พี่คนเดิมก็มาชวนให้เข้าไปสวดมนต์ จากวันนั้นก็เลยเข้าไปที่วัดมาตลอด หลังจากนั้นทางวัดก็ต้องการครูผู้ช่วยสอนภาษาไทยเด็ก ๆ ที่เกิดที่นี่ โอ๊ตก็เลยรับเป็นอาสาสมัครช่วยสอนเด็กอยู่พักใหญ่ จนกระทั่งทางวัดได้ติดต่อโครงการครูอาสา จากจุฬาสงกรณ์มหาวิทยาลัยมาสอน ก็เลยหยุดไป

พอเข้ามาที่วัดเรื่อย ๆ ได้ฟังหลวงพี่เทศน์บ่อย ๆ คุยกับแม่ชีบ่อย ๆ ก็เริ่มได้เห็นว่า ทางวัดเน้นในทางปฏิบัติมาก แนวทางการปฏิบัติของทางวัดมีอะไรที่พิเศษ และแตกต่างจากสิ่งที่เราคุ้นเคย คุณพระและแม่ชีทุกท่านได้สอน และแนะแนวทางปฏิบัติในแนวปัญญา ตามแนวทางของหลวงพ่อทูล ขิปฺปปญฺโญ ซึ่งท่านจะสอนให้เราคิด พิจารณา และใช้ปัญญาของเราเอง เพื่อแก้ไขความทุกข์ของเราเอง และปัญหาในชีวิตประจำวันต่าง ๆ ซึ่งท่านจะบอกเสมอ ๆ ว่าพวกเราจะต้องรู้จักใช้ “ปัญญาเฉพาะตน” ให้เป็น กิจกรรมหลักๆ ที่เห็นได้ชัดคือ การล้อมวงคุยธรรมะ ซึ่งทางวัดจะมีการจัดขึ้นบ่อยมาก ซึ่งการล้อมวงคุยธรรมะก็จะมีทั้งชาวไทย และชาวต่างชาติ เป็นการเปิดโอกาสให้ทุกคนได้พูดคุย และหาแนวทางแก้ปัญหาความทุกข์ ความไม่พอใจต่างๆ ที่แต่ละคนพบเจอมา บางคนที่เข้ามาล้อมวงก็อาจจะมีปัญหาที่บ้าน บางคนก็มีปัญหาจากที่ทำงาน ซึ่งการที่เราได้ฟังมุมมองและแนวการคิดของคนอื่น ก็ทำให้เหมือนมีกระจกสะท้อนให้เราเห็นปัญหา และแนวทางแก้ไขของตัวเองชัดเจนขึ้น ในการล้อมวงสนทนาธรรมนั้น มีสิ่งน่าสังเกตอย่างหนึ่ง คือ ชาวต่างชาติที่มาร่วมพูดคุย หลาย ๆ คนยังไม่เข้าใจพุทธศาสนามากนัก เวลาที่เค้าเข้ามาใหม่ ๆ มักมีคำถามมากมาย บางครั้งมีความรู้สึกต่อต้าน ถึงกับถกเถียงกับคุณพระเป็นยกใหญ่ คุณพระก็ต้องอธิบาย ยกตัวอย่างและให้เหตุผลกันนานหลายชั่วโมง มีหลายรายที่สุดท้ายก็หันมานับถือพุทธ และปฏิบัติธรรมกันในที่สุด ซึ่งก็น่ายินดีว่าวัดซานฟรานฯ ได้ทำหน้าที่เผยแพร่ศาสนาพุทธให้กว้างไกลออกไปอย่างแท้จริง

ส่วนตัวแล้วมีความรู้สึกว่าโชคดีมากที่มาเจอวัดซานฟรานฯ ถึงแม้เราจะอยู่ไกลบ้าน วัดก็เป็นบ้านที่ให้ความอบอุ่นทางใจ เป็นยิ่งกว่าครอบครัว เป็นศูนย์รวมวัฒนธรรมไทย ทำให้เราไม่เคยคิดว่าเราอยู่ไกลเมืองไทยเลย เป็นเพราะวัดทำให้ได้พบเพื่อนแท้ และกัลยาณมิตรมากมาย และที่สำคัญที่สุด วัดทำให้เราได้เห็นตัวเองมากขึ้น หลังจากได้นำแนวทางปฏิบัติไปใช้ในชีวิตส่วนตัว ก็ทำให้ทัศนะคติในการใช้ชีวิตของเราเปลี่ยนแปลงไป และก็ทำให้เราจัดการรับมือกับปัญหาที่เข้ามาได้อย่างดีขึ้น สิ่งที่ประทับใจมากที่สุดคือ วัดซานฟรานฯทำให้โดยส่วนตัวแล้ว เชื่อสนิทใจเลยว่า คำสอนของพระพุทธเจ้า ถึงแม้จะผ่านไปกว่า 2500 ปี แนวทางปฏิบัติ และพระธรรมคำสั่งสอนของท่านก็ยังไม่หายไปไหน ขอกราบขอบพระคุณหลวงพ่อที่ได้เป็นตัวอย่างที่ยิ่งใหญ่ ที่ทำให้พวกเราเห็นว่า ถึงแม้ท่านจะเป็นชาวนาชาวสวน หากตั้งใจปฏิบัติ จุดมุ่งหมายก็อยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม ทุกวันนี้อย่างน้อยก็อุ่นใจ ว่าเรามีครูบาอาจารย์ซึ่งท่านเคยลองผิดลองถูกมาก่อนเรา มาวันนี้ท่านบอกทางลัดให้อย่างไม่เหน็ดเหนื่อย เพียงแค่ขยันเดินตาม ก้าวเล็ก ๆ ซักวันหนึ่งเราจะไปถึงเป้าหมายได้ ขอกราบขอบพระคุณครูบาอาจารย์ทุกท่านที่คอยพร่ำสอนมา ณ ที่นี้ด้วยค่ะ

Member since 2008

บี อรัญญา ตริยานนท์

BeeArun

NAME: อรัญญา ตริยานนท์ ARUNYA TRIYANOND AGE: 43 ปี

เริ่มรู้จักการปฏิบัติสายปัญญาของหลวงพ่อทูล ตั้งแต่ 28 มีนาคม 2553 ด้วยคำแนะนำของกัลยาณมิตร และข้าพเจ้าได้มีโอกาสเป็นเจ้าภาพจัดปฏิบัติธรรมเด็ก โดยมีลูกศิษย์ของหลวงพ่อ เมตตามาสอนพวกเรา และนับแต่นั้นมา ทำให้ชีวิตของดิฉันรวมถึงบุคคลรอบข้างเปลี่ยนไป

ด้วยนิสัย เป็นผู้นำ ดิฉันไม่รู้ตัวมาก่อน ว่าตัวเองไม่ชอบฟังใคร ไม่ชอบทำตามคำสั่งใคร และมักจะผลักดันให้คนของดิฉัน เช่น สามี ลูก และ ลูกน้อง ทำตามความหวังดี ของดิฉันเสมอ แต่ไม่เคยถามความสมัครใจ หรือฟังคนของดิฉันก่อนเลย

แต่ก่อนดิฉันไม่เคยสังเกตคนอื่นหรือแม้กระทั่งตัวเอง ในขณะที่มีปฏิสัมพันธ์กับคนอื่น ทำให้ ดิฉันไม่ทราบจริงๆ ว่า สิ่งที่เราพูด สิ่งที่เราทำ จะเป็นสิ่งที่เบียดเบียน หรือได้ทำความยุ่งยาก หรือทำให้ผู้อื่นที่อยู่รอบตัวดิฉันลำบากขนาดไหน

จนกระทั่ง รู้จักคำสอนของหลวงพ่อทูล จากปากของลูกศิษย์ท่าน ที่เป็นพระ และเป็น แม่ชี ท่านสอนให้ดิฉันรู้จักน้อม ด้วยคาถาบทหนึ่ง ทุกครั้งที่เราไม่พอใจ หรือเรากำลังเพ่งโทษผู้อื่น คาถาบทหนึ่งของแม่ชี จะดังก้องหูดิฉันว่า

“แล้วเราล่ะ......................” ซึ่งคาถาบทนี้ มันทำให้ดิฉันได้เห็นภาพในอดีตเป็นฉากๆ ถึงความน่าเกลียดของตัวดิฉันที่ไม่ได้แตกต่างกันเลย กับคนที่ดิฉันกำลังเพ่งโทษในขณะนี้ มันทำให้ดิฉันละอายแก่ใจ เพราะสิ่งน่าเกลียดที่อยู่ตรงหน้า มันไม่ต่างกันเลยกับที่ดิฉันเคยทำ มันทำให้ดิฉัน หมดความคิดที่จะไปเพ่งโทษคนอื่น และหันกลับมาดูตัวเอง สอนตัวเอง พยายามที่จะแก้ไขปรับปรุงตัวเอง ไม่มากก็น้อย และทุกๆ วัน ดิฉันเฝ้าสังเกต ตัวเอง ดูตัวเอง หาเหตุแห่งความพอใจ ที่เกิดขึ้นกับตัวเอง แล้วแก้ไขที่ตัวเอง ทำให้ดิฉันไม่ไปยุ่ง หรือทำเกินหน้าที่ และที่สำคัญที่สุด ดิฉันรู้จักยอมแพ้ให้เป็น ผลจากสิ่งที่ค่อยๆ ปรับปรุงตัว ดิฉันหยุดบ่นไปตั้งแต่เมื่อไร่ ไม่รู้ แต่ที่รู้ วันนี้ ลูกที่เรารักที่สุด มีความสุข และอยากอยู่ใกล้เรามากขึ้น สามียิ้มแย้ม แจ่มใส ดูมีความสุข อาจเป็นเพราะ เราเข้าใจตนเอง เข้าใจผู้อื่น ยอมแพ้เป็น เห็นอกเห็นใจ และเกรงใจ คนในครอบครัวมากขึ้น ทำให้ ครอบครัวของเราอบอุ่นและเข้าใจมากกว่าตอนเริ่มแต่งงานเสียอีกค่ะ

กราบขอบพระคุณคำสอนของหลวงพ่อทูล ที่แผ่ขยายมาจนถึงวันนี้ หากวันนั้นดิฉันไม่พบเจอหลวงพี่ และแม่ชี ดิฉันนึกไม่ออกเลย ว่าดิฉันจะทำร้ายคนที่ดิฉันรักที่สุด (จากสิ่งที่ดิฉันหวังดี อบรมสั่ง แต่ไม่ใช่สอน และบังคับให้เรียน โดยไม่คำนึงถึง ความรู้สึกของคนที่เรารักเลย) วันนี้ ดิฉันหยุดแล้ว หยุดทำร้ายคนที่ดิฉันรัก ด้วยการเปลี่ยนตัวเอง

Member since 2010

จันทร์เพ็ญ ภาสุขกมล

Chanpen180x180

ครูบาอาจารย์จากวัดซานฟรานฯ ทำให้ฉันได้เรียนรู้มากมายจากสิ่งที่ไม่เคยรู้มาก่อนในความจริงของโลกใบนี้ว่าเป็นอย่างไร ท่านสอนให้ฉันได้เรียนรู้การใช้ชีวิตอย่างฉลาดทั้งทางโลกและทางธรรม ทำให้ฉันเบียดเบียนผู้คนรอบข้างน้อยลง เป็นการลดการสร้างเวรสร้างกรรมกับผู้อื่น ไม่ว่าจะทำร้ายผู้อื่นโดยทางกาย การนินทาว่าร้ายทางวาจา ทางใจที่คอยติเตียนเพ่งโทษผู้อื่น ฉันได้เรียนรู้ว่าความจริงบนโลกใบนี้ทุกอย่างเป็นเหรียญสองด้านเสมอ โลกไม่เคยปิดบังเรา แต่เรามองไม่เห็นเพราะเรามองโลกเพียงด้านเดียว ฉันเคยมองโลกนี้อย่างศิวิไลซ์เป็นโลกที่สวยสดงดงามตามจินตนาการของฉัน แท้จริงไม่ใช่ เมื่อมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปจากความคิดความเข้าใจเพราะความไม่ฉลาดของใจ ความไม่รู้ของใจ ความทุกข์ความอึดอัดคับข้องใจจึงเกิดขึ้นตามมามากมาย สลับซับซ้อนเหมือนไยแมงมุมเหนี่ยวรั้งกันอย่างเหนียวแน่น เมื่อมาได้พบกับครูบาอาจารย์ทางวัดซานฟรานฯ ท่านสอนให้คลี่ปัญหาแยกแยะปัญหาออกมา สาวหาเหตุแห่งทุกข์แท้จริงเริ่มต้นที่ไหน แล้วแก้ไขตรงจุดนั้นโดยเปลี่ยนความเห็นผิดให้เป็นความเห็นถูกตามความเป็นจริงตามสัจธรรมคำสอนของพระพุทธเจ้า

ฉันได้รับคำชี้แนะมากมายจากคำสอนของครูบาอาจารย์ทางวัดซานฟรานฯ ครั้งหนึ่งเมื่อคณะครูบาอาจารย์ได้เดินทางมาเมืองไทย ฉันได้มีโอกาสเข้าร่วมอบรมปฏิบัติธรรมที่วิมุติยาสถาน เขาใหญ่ เป็นการอบรมที่คุ้มค่าที่สุดสำหรับชีวิตหนึ่งที่เกิดขึ้นมาบนโลกใบนี้ ทำให้ฉันได้เปลี่ยนความเห็นผิดเรื่องหนึ่งเป็นความเห็นผิดที่ติดตัวฉันมานานแสนนานเท่าอายุของฉันทีเดียว

เรื่องราวของฉัน

ฉันมีพี่น้อง 4 คน ฉันเป็นลูกคนที่ 2 คนโตเป็นผู้หญิง คนสุดท้องเป็นผู้หญิง คนที่ 3 เป็นผู้ชาย ตั้งแต่จำความได้ฉันมักน้อยใจแม่เสมอว่าเป็นลูกคนกลางแม่ไม่รัก ลูกคนโตเป็นลูกคนแรกแม่ต้องรักมากเพราะเกิดก่อน คนสุดท้องแม่ก็ต้องโอ๋ๆ เพราะเล็กสุด ส่วนลูกชายไม่ต้องพูดถึงครอบครัวคนจีนลูกชายเป็นที่รักนักหนาอยู่แล้ว แล้วฉันล่ะเป็นใคร? ในความคิดฉัน ฉันไม่มีค่าเลยในครอบครัว ฉันไม่มีอะไรดีเลย ฉันเป็นคนโง่ที่สุดในสี่พี่น้อง ฉันสู้พี่น้องไม่ได้สักเรื่องมันเป็นปมด้อยของฉันตั้งแต่เล็กจนโต ด้วยความคิดเช่นนี้ฉันจึงมีปัญหากับแม่เสมอ แม่ทำอะไรนิดหน่อยฉันก็จะเก็บมาน้อยใจว่าฉันเป็นลูกคนกลางไม่มีค่าแม่ไม่รัก ด้วยเหตุนี้ฉันจึงมีนิสัยที่ชอบแข่งขัน เปรียบเทียบกับผู้อื่นเสมอ ฉันจะต้องชนะและเป็นที่หนึ่งไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรถ้าฉันคิดจะแข่งฉันต้องเอาชนะให้ได้ โลกนี้ไม่ยุติธรรมสำหรับฉัน ถึงสังคมภายนอกจะยอมรับฉัน แม้ผู้คนจะชมว่าฉันเก่ง ฉันสอบได้ที่ 1 ฉันก็ไม่เคยพอใจ อาจจะดีใจเมื่ออยู่ข้างนอกแต่เมื่อมาอยู่กับพี่น้องฉันก็น้อยใจอีกว่าฉันไม่เก่งแม่ไม่รัก ความคิดเช่นนี้ฝังใจฉันมาตลอด จนเมื่อฉันได้เข้าอบรมปฏิบัติธรรมกับครูบาอาจารย์ทางวัดซานฟรานฯ ครูบาอาจารย์สอนฉัน ชี้แนะวิธีคิดให้ฉัน ให้คิดพิจารณาไปทีละขั้น จริงหรือที่แม่ไม่รักเรา แม่ตีเพราะไม่รักเราจริงหรือ? ให้คลี่ปัญหาออกมาเราโดนตีด้วยเรื่องอะไร? เรื่องอะไรที่คิดว่าเราด้อยกว่าพี่น้อง? ให้นึกย้อนกลับไปดูเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นด้วยเหตุด้วยผล จนใจฉันยอมรับ ยอมจำนนต่อหลักฐาน ครั้งหนึ่งฉันเคยโดนแม่ตีต่อหน้าญาติพี่น้อง ฉันโกรธแม่ฉันมาก ครั้งนั้นทางญาติๆ จัดทัวร์ไปเที่ยวน้ำตก ฉันกับญาติๆ ไปเล่นน้ำตกโดยไม่บอกแม่ฉัน พอฉันกลับมา แม่ก็แสดงสีหน้าโกรธมากและก็ตีฉันทันทีโดยไม่ไต่ถามอะไรเลย ครูบาอาจารย์ถามฉัน เรื่องนี้ฉันโดนตีเพราะแม่ไม่รักหรือ? ตอนนี้ฉันตอบได้แล้ว ว่าที่โดนตีไม่ใช่เพราะไม่รักแต่แม่เป็นห่วงฉันมากต่างหาก ลูกหายไปทั้งคน ใจผู้เป็นแม่จะเป็นห่วงสักปานใด ตอนที่ฉันอยู่โรงพยาบาลแม่เฝ้าฉันทั้งวันทั้งคืนไม่ออกจากห้องเลย นั่นแม่ไม่รักเราหรือ? แล้วความคิดเรามาจากไหนว่าเป็นลูกคนกลางไม่มีค่าแม่ไม่รัก แท้จริงแม่ทั้งรักทั้งเป็นห่วงฉันมาก ตอนฉันเป็นเด็ก พอครูบอกแม่ฉันว่าฉันสอบได้ที่ 1 แม่ฉันจะยิ้มเดินออกจากห้องเรียนด้วยสีหน้าดีใจมีความสุขแล้วก็พาฉันไปซื้อของที่ฉันอยากได้เป็นรางวัล แม่จะพิถีพิถันเรื่องการแต่งตัวให้ฉัน ฉันไม่ชอบใส่เสื้อผ้าเก่าจากพี่ แม่ฉันก็จะซื้อของใหม่ให้ฉันเสมอ ทำผมให้ฉันไปโรงเรียนทุกวัน ซื้อกิ๊ปติดผมสวยๆ ให้ ขณะที่พี่สาวและน้องสาวฉันไม่เคยได้ สิ่งดีๆ ที่แม่ทำให้ ฉันกลับมองข้าม จำแต่เรื่องราวที่ฉันโดนแม่ตี ใจฉันเองต่างหากที่ไม่ยุติธรรมต่อแม่ไม่ใช่เพราะฉันเป็นลูกคนกลาง

ตอนนี้ฉันเข้าใจความรักที่แม่มีให้ฉัน ฉันมีค่าพอสำหรับความรักที่ยิ่งใหญ่ของแม่ฉัน หลังจากที่ฉันสำนึกได้ เปลี่ยนความเห็นผิดได้ ฉันขอขมาแม่ฉัน แม่ยื่นมือมาจับมือฉันบอกว่าอโหสิกรรมให้ ต่อไปขอให้เจริญๆ มีความสุขมากๆ คิดดูเองเถิดฉันจะซาบซึ้งใจในพระคุณแม่ฉันสักเท่าใด ตื้นตันใจเพียงใด

ครูบาอาจารย์จากวัดซานฟรานฯ สอนฉันว่าถึงแม้จะเกิดเป็นลูกคนที่เท่าไร ลูกคนกลาง ลูกคนเล็ก ลูกคนโต หรือแม้แต่ลูกคนเดียว ก็ขอให้ทำหน้าที่ลูกของตัวเองให้ดีที่สุด

ฉันพบหัวหน้าโคที่ประเสริฐสุด ฉันเลือกผู้นำทางของฉัน ฉันเชื่อมั่นในครูบาอาจารย์ของฉัน ฉันจะพยายามเรียนรู้ฝึกฝนแนวทางการปฏิบัติในเส้นทางสายนี้สุดกำลังความสามารถของฉันให้ถึงที่สุดของเส้นทาง

CHANPEN PASOOKKAMOL

จันทร์เพ็ญ ภาสุขกมล

รู้จักวัดซานฟรานฯ เพราะเพื่อนรักฉันแนะนำ คุณสมพิศ กาญจนเจริญ (คุณนัท)

Member since 2006

ฬฌญา เครือครองสุข

Ting180x180

ดิฉัน นางสาวฬฌญา เครือครองสุข ได้รู้จักวัดซานฟรานธัมมารามมาเป็นระยะเวลาเกือบ 2 ปีแล้วโดยเริ่มจากการมาเป็นครูอาสาในโครงการสอนภาษาไทยและวัฒนธรรมไทยในประเทศสหรัฐอเมริกา ซึ่งเป็นโครงการของคณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และในปัจจุบันนี้ได้กลับมาศึกษาต่อที่ซานฟรานซิสโก ทำให้มีโอกาสได้เข้ามาที่วัดอยู่เป็นประจำ

ในขณะที่ปฏิบัติหน้าที่ครูอาสานั้น ทางวัดซานฟรานธัมมาราม ให้การต้อนรับ ดูแล เอาใจใส่ดิฉันเป็นอย่างมาก และตลอดระยะเวลานั้น ดิฉันมีความใกล้ชิดกับทางวัดมากพอสมควร อีกทั้งยังได้เรียนรู้ ช่วยเหลือ และเข้าร่วมกิจกรรมต่างๆ ของทางวัดทุกๆ กิจกรรม นอกจากนี้ ดิฉันได้มีโอกาสเรียนรู้ธรรมะ ของหลวงพ่อทูล ขิปฺปปญฺโญ ที่เป็นวิธีปฏิบัติสายปัญญา ซึ่งดิฉันไม่เคยได้รู้จักแนวทางปฏิบัติวิธีนี้มาก่อน เมื่อได้ฟังเทศน์ และเริ่มปฏิบัติธรรมไปสักพัก ก็ได้สังเกตความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับตัวเราทั้งด้านความรู้ความเข้าใจ ความคิด และอารมณ์ความรู้สึก กล่าวคือ ด้านความรู้ความเข้าใจ หลักธรรมคำสอนและแนวทางปฏิบัติที่ได้เรียนรู้ไปนั้น นอกจากจะได้รับความรู้ในพระพุทธศาสนาเพิ่มขึ้นเป็นอย่างมากแล้ว ยังมีความเข้าใจเกี่ยวกับหลักปฏิบัติตามคำสอนของพระพุทธเจ้ามากขึ้น โดยจากที่เมื่อก่อนเคยปฏิบัติธรรมมาตั้งแต่เด็กที่ประเทศไทยนั้น ดิฉันยังมีความไม่เข้าใจ และสงสัยในการปฏิบัติธรรมอยู่ เพราะหลังจากปฏิบัติไปแล้วยังมีความสงสัย และความไม่เข้าใจในหลายๆ ด้าน แต่พอมาปฏิบัติสายปัญญา ใช้ความคิด พิจารณาให้เห็นจริงตามความเป็นจริง ดังคำสอนของหลวงพ่อทูลแล้ว ทำให้มีความกระจ่างในการปฏิบัติขึ้นเป็นอย่างมาก ทางด้านความคิดมีการเปลี่ยนแปลงจากคนที่มีความคิดอะไรไปในทางด้านเดียว เชื่ออะไรอย่างเดียว หรือคิดว่าสิ่งที่ตนเองคิดนี้ ถูกต้อง ดีแล้ว เท่านั้น เปลี่ยนแปลงมาเป็นการคิดสองด้านมากขึ้น คิดตามหลักความเป็นจริง ไม่เชื่อหรือหลงเชื่ออะไรไปในทางเดียวเท่านั้น นอกจากนี้ยังทำให้คิดอะไรรอบคอบมากขึ้นด้วย ทางด้านอารมณ์และความรู้สึก การเปลี่ยนแปลงที่สังเกตเห็นได้ชัดเจนมากที่สุดคือ ใจเย็นลง รอบคอบมากขึ้น กล่าวโทษผู้อื่นน้อยลง จากที่เป็นคนอารมณ์ร้อน ทำอะไรไม่ค่อยระมัดระวังถึงผลเสีย หรือผลกระทบที่จะตามมา ไม่ว่าจะเป็นการกระทำหรือคำพูด ตลอดจนความคิดในจิตใจ ณ ปัจจุบันนี้ ก่อนที่จะทำ พูด หรือคิดอะไร จะใช้สติปัญญา ใคร่ครวญ ไตร่ตรองมากกว่าเดิม ส่งผลให้เกิดปัญหาและผลกระทบในทางด้านไม่ดี น้อยลง นอกจากนี้ยังสามารถจับความรู้สึกของตนเองได้ดีมากขึ้น และควบคุมความรู้สึกของตนเองได้ดีขึ้น ความเปลี่ยนแปลงทั้งหมดจากการฟังเทศน์ และปฏิบัติธรรมกับวัดซานฟรานธัมมาราม ทำให้ดิฉันสามารถนำไปปรับใช้ในชีวิตประจำวันและแก้ไขปัญหาในชีวิตได้

วัดซานฟรานธัมมารามได้ทำคุณประโยชน์ต่อสังคมคนไทยที่อยู่ที่อเมริกาเป็นอย่างมาก เป็นที่พึ่งทางจิตใจ ช่วยเหลือญาติธรรมที่มาปรึกษาปัญหา ทั้งปัญหาการเรียน การทำงาน ตลอดจนปัญหาในชีวิตต่างๆ พระ และ แม่ชี ก็ได้ให้คติธรรม คำแนะนำ และแนวทางในการคิดแก้ไขปัญหาต่างๆได้เป็นอย่างดี ไม่เพียงแค่ช่วยเหลือและเป็นที่พึ่งทางใจให้กับคนไทยในซานฟรานฯ แต่ยังรวมไปถึงชาวต่างชาติ ทั้งชาวอเมริกัน ชาวเกาหลี ชาวจีน อีกด้วย และสิ่งที่ดิฉันประทับใจ เลื่อมใส ศรัทธาในวัดนี้มากที่สุด คือการที่คณะพระสงฆ์และคณะแม่ชีที่วัดนี้ เป็นนักบวชที่ปฏิบัติธรรมจริงๆ ซึ่งเป็นวัดที่หาได้ยากในปัจจุบัน

Member since 2011

ไชโย เนาวรัตน์พงษ์

Yo180x180

ไชโย เนาวรัตน์พงษ์

รู้จักวัดซานฟราน เพราะว่าเพื่อนจะจัดอบรมธรรมะให้กับเด็ก ๆ ในกลุ่มเพื่อน ๆ ก็เลยชวนกันไป จุดประสงค์ก็คือให้เด็กได้เริ่มเรียนรู้ธรรมะ และ ผู้ใหญ่ก็ได้ไปพักผ่อน ก่อนที่จะไปก็รู้มาว่าจะมีพระที่อบรมธรรมะให้เด็กได้ อบรมเก่ง เราก็จินตนาการว่าจะต้องเป็นพระที่มีอายุมากหน่อย วัยกลางคน แต่พอเราเจอพระ เราก็งง ๆ เพราะไม่เป็นอย่างที่เราคิด กลายเป็นพระหนุ่มท่าทางใจดี และเพิ่งบวชมาไม่นาน เราก็นึกในใจว่า น่าจะเข้ากับเด็กได้ แต่สำหรับเราคงไม่ได้เข้าอบรมด้วย เพราะปกติ เราจะฟังธรรมะจากพระที่สูงวัย น่าเกรงขาม เป็นที่รู้จักและนับถือของคนหมู่มาก

วันแรกที่ไปที่จัดอบรม เราก็ไปถึงสถานที่ประมาณหกโมงเย็น ซึ่งก็ใกล้ค่ำแล้ว เราก็เห็นพระที่มาสอนนั่งอยู่องค์เดียว เราก็เลยเข้าไปกราบท่าน และก็เห็นว่าไม่ได้มีใครคุยกับท่านด้วย ท่านก็นั่งเฉย ๆ ไม่ได้มีอะไรทำ เราก็เลยนึกเกรงใจว่า ท่านอาจจะเบื่อ เลยไปนั่งเป็นเพื่อน ณ ตอนนั้น เด็กเองก็วิ่งเล่นกันอยู่ข้างนอก ผู้ใหญ่แต่ละคน ก็วุ่นกับการเตรียมการอบรมในวันรุ่งขึ้น ด้วยความเกรงใจพระ เราก็เลยต้องนั่งอยู่กับท่านในช่วงเวลานั้น เราก็เริ่มถามคำถามพื้น ๆ ซักประวัติท่าน ว่าท่านมาจากไหน อายุเท่าไหร่ บวชมานานรึยัง ก็ได้ทราบว่าท่านมาจากซานฟรานฯ เพิ่งบวชมาปีเดียว เรียนจบมาไม่นาน อายุก็ยังน้อยอยู่ เราก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร เพราะจุดประสงค์หลักคืออบรมเด็ก เสร็จแล้วท่านก็เริ่มถามเราบ้างว่า เราเรียนธรรมะ และ ปฏิบัติ มาอย่างไรบ้าง ณ ตอนนั้นเราก็ทำหลายอย่างอยู่เหมือนกัน ทั้งเคยบวชมาสองครั้ง ฟังเทศน์จากอาจารย์ดัง ๆ หลายองค์ สวดมนต์ นั่งสมาธิ เราก็ทำมาพอสมควร ท่านก็ถามถึงสิ่งที่เราปฏิบัติ ณ ปัจจุบัน เราก็ตอบว่าเราเริ่มจาก ศีล สมาธิ แล้ว ปัญญาก็จะเกิด ท่านก็ยิ้ม ๆ แล้วท่านก็เริ่มแนะนำตัวเองว่า ท่านปฏิบัติแนวหลวงพ่อทูล วัดป่าบ้านค้อ แต่ท่านก็ไม่ได้ลงรายละเอียดอะไรมาก และเราก็ไม่เคยรู้จักมาก่อน แล้วท่านก็เริ่มถามเราว่า คิด กับ เห็น อะไรเกิดก่อน เราก็ตอบว่า คิด เพราะว่าสมองสั่งให้คิด เราจึงมอง พอมองก็เลยเห็น ท่านก็ตอบว่าจริงเหรอ เราก็งง ๆ เพราะถ้าตามหลักวิทยาศาสตร์ สมองต้องสั่งงานก่อน แล้ว อวัยวะอื่น ๆ ถึงทำตามคำสั่ง ท่านก็ตอบว่าให้เรานึกดูดี ๆ ว่าถ้าเราเห็นผิด ความคิดเราจะเป็นอย่างไร แล้วถ้าเราเห็นถูก ความคิดเราจะเป็นอย่างไร เราก็งง ๆ ว่า อะไรคือเห็นถูก อะไรคือเห็นผิด แล้วมันเกี่ยวอะไรกับความคิดเรา ท่านก็อธิบายให้ฟังว่า เมื่อความเห็นถูก เราก็จะคิดถูก พูดถูก ทำถูก แต่ถ้าความเห็นเราผิด เราก็จะคิดผิด พูดผิด และ ทำผิด ใช่มั้ย เราก็เลยถึงบางอ้อว่า ตกลงท่านต้องการพูดว่า ความเห็น และ ความคิด อันไหนเกิดก่อน ไม่ใช่ เห็น กับ คิด หลังจากนั้นก็ถึงเวลาทานข้าวเย็น เราก็เลยขอตัวไปทานข้าวเย็นก่อน

หลังจากทานข้าวเย็นเสร็จ ผมก็กลับไปสนทนากับท่านต่อ แล้วก็เริ่มมีเพื่อน ๆ ในกลุ่มเริ่มเข้ามากราบ และ ฟังการสนทนา เราก็เริ่มถามท่านเรื่องการนั่งสมาธิ การดูจิต ถามท่านเรื่องบาป บุญ คุณ โทษ ซึ่งท่านก็ตอบได้ชัดเจน ตรงประเด็น จนทำให้เราสงสัยว่าอาจารย์ท่านคือใคร หลวงพ่อทูลคือใคร ท่านก็เริ่มอธิบายหลักแนวทางการปฏิบัติของหลวงพ่อทูล ซึ่งทางกลุ่มฟัง ก็รู้สึกว่ามีเหตุ มีผล มีทางเดินที่แน่ชัด และ สามารถเปลี่ยนพฤติกรรมของเราได้ ไม่น่าเชื่อว่าคืนแรกที่เราพบกับท่าน พวกเราจะสนทนากับท่านจนถึงเกือบตีสอง เรียกว่า ไม่มีใครลุกก่อน พระสู้ พวกเราก็สู้

พอเริ่มเช้าวันถัดไป ทุกคนก็กลับมารวมกลุ่มใหม่ ก็เริ่มต้นด้วยการอบรมเด็ก เด็กก็วิ่งเข้า วิ่งออก ชุลมุนไปหมด พวกเราที่เป็นพ่อแม่ของเด็ก ก็เกรงใจพระ ก็เลยนั่งฟังกันแทน ก็รู้สึกว่าพระองค์นี้ไม่ธรรมดา สามารถพูด อธิบายให้พวกเราเข้าใจในหลักธรรม คำสอนตามที่พระพุทธเจ้าได้ทรงสอนไว้ และไม่หลงงมงายกับความเชื่อต่าง ๆ ทุกอย่างมีเหตุผล ที่มา ที่ไปชัดเจน สรุปว่าวันที่สองก็เลยกลายเป็นวันของพ่อแม่ไปอีกวันหนึ่ง เราสนทนาธรรมกับท่านแบบเกือบจะไม่ได้พัก จนถึงห้าทุ่ม ซึ่งถึงตอนนั้น สภาพของโยมแต่ละคนก็เรียกได้ว่า เกือบหมดสภาพแล้ว ก็เลยไปต่อวันที่สาม ซึ่งเป็นวันสุดท้ายก่อนจะกลับบ้าน พวกเราทั้งหลายก็ซาบซึ้งในคำสอนของท่าน ซึ่งก็เป็นจุดเริ่มต้นของการที่ได้รู้จักแนวปฏิบัติตามแนวหลวงพ่อทูล และได้รู้จักวัดซานฟรานฯ

จากตอนแรกคิดว่าเป็นคนที่ไม่ได้มีปัญหาอะไร ทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตก็ดีอยู่แล้ว งานก็ดี ครอบครัวก็ดี พี่น้องก็ดี ลูกก็ดี ไม่ได้มีเรื่องลำบากใจอะไร จะเที่ยวก็ได้เที่ยว จะทำบุญก็ได้ทำ และก็มองว่าการจะเข้าถึงธรรมะนั้นเป็นไปได้ยากมาก ช่วงแรก ๆ ก็นั่งฟังอย่างเดียว คนโน้นก็มีปัญหา คนนี้ก็มีปัญหา พระท่านก็ถามว่า แล้วปัญหาของเราหล่ะคืออะไร เราก็ตอบไม่ได้ บอกว่าไม่มี ท่านก็บอกว่าทุกคนบนโลก มีปัญหาหมดแหละ แต่ว่าจะหาเจอรึเปล่า และจะยอมรับมันรึเปล่า ถ้าไม่มีปัญหา ไม่เกิดมาบนโลกอีกหรอก เราก็พยายามหาปัญหาของตัวเรา หาเท่าไรก็ไม่เจอซักที จนวันนึงได้คุยกับหลวงพี่เป็นการส่วนตัว เลยถามว่าจากที่ได้คุยมา หลวงพี่ว่าปัญหาของผมคืออะไร หลวงพี่ก็บอกว่าลองดูมาตรฐานซิ ใช่ปัญหาของเรารึเปล่า ให้เรากลับไปคิด เราก็กลับไปคิดว่าเราก็มีมาตรฐานดีอยู่ เรียนก็ดี ทำงานก็เสร็จเร็วกว่าคนอื่น ผลงานก็ดีกว่าคนอื่น แถมหลาย ๆ อย่างยังช่วยงานคนอื่นอีกด้วย แล้วปัญหามันคือตรงไหน ก็เลยคิดดูว่ามาตรฐานของเรานั้นสร้างปัญหาอะไรให้กับตัวเรา เริ่มต้นด้วยชีวิตส่วนตัว เราตั้งมาตรฐานไว้ว่าอย่างไรบ้าง แล้วเราเป็นทุกข์อะไรกับมาตรฐานแต่ละอย่างที่เราตั้งไว้ มาตรฐานไม่ดีอย่างไร มันก็ดีอยู่ไม่ใช่เหรอ การมีมาตรฐานสูง ทำให้ดีที่สุด ก็ดีอยู่แล้ว ไม่เห็นต้องเปลี่ยนอะไรเลย คนที่ไม่ได้มาตรฐานต่างหากที่จะต้องปรับเปลี่ยน ทำให้ดีขึ้น ปรับปรุงตัว เพราะถ้าทุกคนไม่ได้มาตรฐาน บริษัทก็เสียหาย ครอบครัวก็เสียหาย ประเทศก็เสียหาย เราเองก็คิดอยู่นาน ว่าการมีมาตรฐานสูงมันไม่ดีตรงไหน เห็นมีแต่ข้อดี จนกลับมาคิดว่าการที่เรามีมาตรฐานนั้น ทำอะไรให้กับเราบ้าง ทำให้ใจเราเป็นอย่างไรบ้าง ปรากฏว่าเราเจอว่าเราหงุดหงิดในเกือบทุกเรื่องที่เราตั้งมาตรฐานไว้ มันไม่ได้เป็นอย่างที่ใจเราคิด ไม่ว่าจะเป็นเรื่องใหญ่หรือเรื่องเล็ก เช่นเรื่องการเข้าห้องน้ำให้เป็นเวลา เราจะหงุดหงิดทุกครั้งที่ลูกต้องไปเข้าห้องน้ำนอกบ้าน เราถอดรองเท้าเป็นที่เป็นทาง ฉะนั้นคนอื่นก็ต้องทำเหมือนเรา เราทานข้าวหมดจาน คนอื่นก็ต้องทำเหมือนกัน เราขับรถแล้วชอบหงุดหงิดใส่คนอื่น เรื่องเค้าไม่ให้ทาง ไม่มีน้ำใจ แซงกระชั้นชิด ไม่ให้สัญญาณ ขับรถปาดหน้า ขับช้าเกินไป ขับเร็วเกินไป เราก็หงุดหงิดหมดเลย พอมาดูเรื่องการทำงาน ก็หงุดหงิดตลอด น้อยครั้งที่จะพอใจ ส่วนมากจะต้องหงุดหงิดและโดดเข้าไปทำเอง ทั้ง ๆ ที่เรื่องนั้น ๆ อาจจะไม่ได้เป็นหน้าที่ของเรา แต่ด้วยความหงุดหงิด ไม่ได้ดั่งใจ เราก็ต้องทำเอง เพื่อให้เป็นไปอย่างที่เราคิด แต่เวลาเราไม่ชอบ เราจะไม่บอกตรง ๆ และไม่ได้แสดงออกให้คนอื่นรู้ ก็เลยมาเริ่มที่เรื่องส่วนตัว ว่าเราตั้งมาตรฐานไว้อย่างไร แล้วมาตรฐานของคนอื่นเค้าเหมือนเรารึเปล่า แล้วมีมั้ยที่เราทำไม่ได้ตามมาตรฐานของคนอื่น สรุปว่ามีเยอะแยะเต็มไปหมดเลย ที่เราทำไม่ได้ตามมาตรฐานของคนอื่น เช่น เราอาบน้ำนาน คนอื่นอาบน้ำเร็วกว่าเราเยอะ เรานอนดึก และตื่นสายกว่าคนอื่นเค้า เราเป็นคนไม่ค่อยละเอียด ชอบหลุดโน่น หลุดนี่ เราเป็นคนใจร้อน ขับรถไม่มีมารยาท เราเป็นคนชอบทำงานแบบไฟรนก้น เราเป็นคนพูดแบบชอบสั่ง ไม่ใช่เป็นการขอร้อง เราเป็นคนขี้หงุดหงิด ใจร้อน และยังมีอีกเยอะแยะมากมายที่เราไม่ดี ถ้าอย่างนั้น เราก็ไม่ได้ตามมาตรฐานของคนอื่นเหมือนกัน แล้วอย่างนี้ คนอื่นก็ต้องโกรธ ต้องโมโห ต้องหงุดหงิด ใส่เรา เหมือนกับที่เราทำกับคนอื่นเหรอ ที่ผ่านมาก็ไม่ใช่อย่างนั้นเสมอไป ฉะนั้นเราต่างอะไรกับคนอื่น เราก็ไม่ได้มาตรฐานเหมือนกัน มาตรฐานนั้นมาจากไหน ต่างคนก็ต่างตั้งขึ้นมา และเอาไปตัดสินคนอื่น ว่าไม่ได้เป็นอย่างนั้น ไม่ได้เป็นอย่างนี้ ในเมื่อตัวเราเองก็ไม่ต่างจากคนอื่น ไม่ได้มีมาตรฐานดีทุกอย่าง แล้วเราจะบ้าไปหงุดหงิดอะไร เราจะบ้าโมโหว่าคนโน้นคนนี้ไม่ได้อย่างใจไปทำไม แล้วเวลาเราหงุดหงิดหรือโมโห มันมีอะไรดีขึ้นหรือไม่ สรุปว่าไม่มีอะไรดีขึ้นเลย ผลเสียทุกอย่างตกอยู่กับเรา ไม่ว่าจะเป็นการโดนคนเกลียดขี้หน้ามากขึ้น คนไม่พอใจในตัวเรามากขึ้น หรือแม้กระทั่งว่าเราต้องเหนื่อยมากขึ้นในการกระโดดลงไปทำงานนั้น ๆ เอง นี่ยังดีน่ะ ที่การขับรถแย่ ๆ ของเราไม่ไปขวางหู ขวางตาใคร ขนาดที่เค้าเอาปืนขึ้นมายิง ซึ่งก็เห็นเป็นข่าวกันอยู่ แล้วก็ไม่รู้ว่า วันใด วันหนึ่ง อาจเป็นเรา ที่เป็นข่าวก็ได้ ถ้าเรายังคงมีความเห็นผิด คิดผิด และ ทำผิด อยู่อย่างนี้ คิดไปแล้ว ทุกข์ โทษ ภัย ที่เกิดขึ้นนั้น มันไม่คุ้มกับการที่เราคิดว่าเรามีมาตรฐานเลย ซึ่งอันที่จริงแล้ว เราเองก็ไม่ดีไปกว่าใคร แต่ละคนมีจุดเด่นจุดด้อยไม่เหมือนกัน การที่เราทุกข์ก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น กลับซ้ำเติมตัวเอง ซึ่งก็ได้ตาสว่าง ถึงบางอ้อ และ ปรับเปลี่ยนความคิด และทุกอย่างก็ค่อย ๆ ดีขึ้น การหงุดหงิดก็น้อยลง ไม่เพ่งโทษคนอื่น ยอมที่จะไม่ได้ดั่งใจเรา แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเราจะต้องลดมาตรฐานการทำงานของเรา เรายังคงมีมาตรฐานในแต่ละอย่าง แต่เราไม่โทษใคร ไม่หงุดหงิดใคร ไม่โกรธใคร ถ้าสิ่งที่พบ ไม่ได้เป็นไปอย่างที่เราคิด เราถึงเข้าใจว่า เมื่อเปลี่ยนความเห็น ความคิดก็จะเปลี่ยน การแสดงสีหน้าก็จะเปลี่ยน การพูดก็จะเปลี่ยน การกระทำก็จะเปลี่ยน และชีวิตเราเองก็จะเปลี่ยน

Member since 2010

บุ๋ม วิลาสินี

BoomWilasinee

สวัสดีค่ะ ชื่อบุ๋มค่ะ อยู่เมืองไทยตั้งแต่เกิดและไม่เคยโยกย้ายถิ่นฐานไปอยู่ที่ไหนเลย นอกจากประเทศไทย คุณพ่อเป็นทหารอากาศต้องย้ายไปตามกองบินต่างๆ ตามต่างจังหวัด ทำให้เราได้มีโอกาสคลุกคลีกับวัดป่าที่มีชื่อเสียงทั่วประเทศ ทำให้เราได้รู้จักพระพุทธศาสนา มาตั้งแต่อ้อนแต่ออก ทำให้เราได้มีศรัทธาให้พระรัตนตรัย กราบไหว้ได้อย่างไม่มีเคอะเขิน มีความสุขใจเมื่อได้ไปวัดทำบุญ ใส่บาตร สวดมนต์ นั่งสมาธิ และสุดท้ายท้ายสุด ได้ทานอาหารอร่อยๆที่เราเรียกว่า ข้าวก้นบาตร ดังนั้นเมื่อวัยเยาว์จนเติบใหญ่ ได้ตระหนักอยู่เสมอว่าเราเป็นลูกหลานของพระพุทธเจ้า

จวบจนวันที่คุณพ่อได้ย้ายเข้ามาประจำการที่กรุงเทพมหานคร ซึ่งเราก็ต้องย้ายตามมาด้วย เมื่อเข้ามาสู่มหานคร เรากลับรู้สึกว่าสิ่งที่เราคุ้นเคย กลับไม่คุ้นเคย วัดวาอารามดูใหญ่โต กว้างขวาง มีการทำบุญสังฆทานกันมากมาย ทำให้เราเลือกไม่ถูกว่าจะไปที่ไหนอย่างไรดี จนเวลาผ่านไปเนิ่นนาน เรายิ่งรู้สึกเสียดาย ว่าเรากลายเป็นผู้หญิงไกลวัดไปได้อย่างไร ไปทีก็ไปทำสังฆทาน ปล่อยนก ปล่อยปลา ทำไมช่างดูแตกต่างจากที่เราเคยเป็นมา ทำให้เราห่างไป ห่างไป แต่ในจิตใจยังคงมีศรัทธาว่าสักวัน เราจะต้องเข้าถึงซึ่งทางแห่งแสงสว่างให้จงได้ ต้องมีสักวัน

จวบจนวันหนึ่ง ที่โรงเรียนของลูกชาย มีพี่ที่สนิทกันคนหนึ่งได้นมัสการหลวงพี่และแม่ชีจากวัดซานฟรานฯ มาเทศน์บรรยายสั้นๆ ที่โรงเรียนเกี่ยวกับเรื่องการเลี้ยงดูและการทำความเข้าใจลูก เรามีโอกาสได้เข้าร่วมฟัง รู้สึกประหลาดใจกับการเทศน์บรรยายลักษณะนี้ ทำให้เข้าใจได้ง่ายและสามารถนำมาใช้ในชีวิตประจำวันได้ง่าย แต่เสียดายเวลามีน้อยเกินไป แป๊บเดียวหมดเวลาซะแล้ว จึงเกิดติดใจบอกพี่ที่สนิทว่ามีเมื่อไหร่บอกหนูอีกนะพี่ นั่นเป็นจุดเริ่มต้นและเป็นนิมิตหมายที่ดีให้กับตัวเอง จากนั้นจึงได้มีโอกาสได้ไปปฏิบัติธรรมครั้งแรกของหลวงพี่ และแม่ชีในเมืองไทยที่ปากช่องเป็นเวลา 3 วัน หัวข้อคือการปฏิบัติธรรมระหว่างแม่-ลูก ซึ่งเป็นหัวข้อหลักเลยสำหรับตัวเราในตอนนี้ เพราะเรารู้สึกทำไมลูกถึงไม่ฟังเราให้จบ เถียงเราตลอด เหมือนศิษย์สอนครู อะไรอย่างนั้น ณ ตอนนั้น ก็ยังไม่เห็นหนทางที่จะหาทางออกเหล่านี้ได้เลย

หลวงพี่และแม่ชีสอนอะไร คำเดียวเลยนะ จำเอาไว้ “หยุดพูด” เอ่อ...สั้นดีนะเจ้าคะ ดูได้ใจความแต่เอ่อ...ทำยากไปมั้ยเจ้าคะ จะไม่ให้หนูพูดได้อย่างไร ก็ถ้าลูกไม่ทำการบ้าน, ไม่ทานข้าว, ไม่ดื่มนม, ไม่อ่านหนังสือ, นั่งดูแต่ทีวี, โอ้ย!! อีกจิปาถะมากมายเกินกว่าจะให้หนูหยุดพูดได้ จะดีเหรอเจ้าคะ หลวงพี่และแม่ชีก็หันมาบอกว่า “หยุดพูด” และ “ฟังให้จบ” เอ่อ...หยุดพูดยังไม่รู้จะทำได้หรือเปล่าเลย ฟังให้จบ เอ่อ...จบข่าวแน่นอน แต่ก็ยังคงได้รับการยืนยันพร้อมทั้งหลักฐานจากพยานธรรมะล้อมวงอีกมากมายหลายคน ที่ปฏิบัติมาก่อนให้กำลังใจว่า จริง ลองดู ลองปฏิบัติและพิจารณา 2 คำ นี้ดู แล้วจะรู้ว่าความหมายของมันยิ่งใหญ่เพียงไหน แต่...สำคัญที่ ต้องปฏิบัติจริงๆ นะ ต้องฝึกจริงๆนะ

กลับไปก็ได้ลองจริงๆ ....และน่าประหลาดใจมาก ที่เราบอกว่าเรารู้จักลูกเราดี มากว่า 9 ปี เราบอกคนอื่นเสมอว่าลูกเรามันศิษย์สอนครู ไม่เคยฟังแม่พูดให้จบเลย เถียงเราตลอด เช้าวันนั้นเป็นวันที่เราเข้าใจเลยว่าเราไม่ได้รู้จักเค้าดีเลยจริงๆ แค่ “หยุดพูด” และ “ฟังให้จบ” ฟังดูเหมือนง่าย แต่เวลาปฏิบัติกลับไม่ง่ายเลย การที่ต้องอดทนฟังเด็ก 8 ขวบคนหนึ่งพร่ำพรรณนาอย่างไม่มีเหตุผลในสายตาเรา พูดวกไปวนมาจับใจความไม่ได้ ร้องห่มร้องไห้พูดไม่เป็นภาษา โวยวายตลอดเวลา มันง่ายซะที่ไหน ทำมาตั้งเกือบ 9 ปี อยู่ๆ ให้ “หยุดพูด” และ “ฟังให้จบ” โอ้ย!! สาธุ สาธุ สาธุ อีกนิดเดียว นิดเดียวเท่านั้น เกือบไปแล้ว จะไม่ให้เกือบได้ยังไง ต้องทนอยู่ในห้องน้ำร้อนๆ เกือบ 30 นาที แต่เดชะบุญที่เด็กน้อย 8 ขวบ ได้โพล่งออกมาซะก่อน เท่านั้นแหล่ะ น้ำตาไหลพราก สิ่งที่เราคาดการณ์มาตั้งแต่ต้นว่าคำตอบต้องเป็นอย่างนี้แน่ๆ เหมือนเคย แต่น่าเศร้าใจและรู้สึกสมเพชตัวเองเหลือเกิน เมื่อได้ยินสิ่งที่เด็กน้อยสะอึกสะอื้นตอบมาอย่างกระท่อนกระแท่น มันไม่ใช่คำตอบที่คนที่บอกว่าชั้นเป็นแม่ที่รู้จักเค้าดีที่สุด จะคาดเดาได้เลย เค้าเป็นเด็กดีมากกว่าที่เราคิดมากมาย อีกนิดเดียวๆ เราก็ยังคงเป็นแม่คนเดิม เราต่างหากที่มองย้อนกลับไปเกือบ 9 ปี ที่เราไม่เคยอดทนฟังเค้าให้จบเลย เราต่างหากที่ไม่เคยหยุดพูดเลย ทั้งๆ ที่ ผลจากการบ่นว่า ลูกไม่เคยทำสิ่งเหล่านั้นได้ดีขึ้นเลย อีกนิดเดียว ลูกคงน่าสงสารไม่ต่างอะไรกับสิ่งของอย่างหนึ่งที่เราอยากทำอะไรเค้าก็ได้ อยากพูดอะไร อยากสั่งอะไร อยากบอกอะไร ก็ต้องทำตามที่เราบอกเท่านั้น สาธุ สาธุ สาธุ....

จากวันนั้นนั่นเอง เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เราอยากรู้จัก หลวงพ่อทูล ทำให้เราอยากเรียนรู้คำสอนของหลวงพ่อทูล ทำให้เราอยากรู้วิธีที่หลวงพ่อท่านสืบสานคำสอนของพระศาสดา แล้วนำมาศึกษาและถ่ายทอดแด่ลูกศิษย์ ทำให้เรารู้สึกว่าการปฏิบัติธรรมแบบปัญญาวิมุตติ สามารถนำมาใช้ในชีวิตประจำวันได้จริงๆ ตราบที่เรายังคงต้องก้าวเดินต่อไปในโลกใบนี้ ณ วันนี้ เราโชคดีเหลือเกิน ที่ได้รู้จักหลวงพ่อทูล ได้รู้จักวิธีการปฏิบัติแบบใช้ปัญญา ได้รู้จักวัดซานฟรานฯ ที่ซึ่งเป็นที่เผยแพร่ศาสนาแบบไร้พรมแดน ได้รู้จักและเป็นลูกศิษย์หลวงพี่และแม่ชี ที่ทุ่มเทให้กับพระพุทธศาสนาอย่างเต็มกำลัง อนุโมทนาสาธุเจ้าค่ะ

Member since 2012

อ้อย Veerin

No Image180x180

ชื่ออ้อย ค่ะ

ปัจจุบันอยู่ที่ประเทศไทย ก่อนหน้านี้แทบจะไม่เคยเข้าวัดฟังธรรมเลยก็ว่าได้ แม้จะนับถือศาสนาพุทธ แต่ก็เป็นเพียงแต่ในนามเท่านั้น ไม่เคยคิดจะสนใจในรายละเอียดคำสอนหรือการปฏิบัติ แม้แต่กราบพระ ยังไม่รู้เลยว่าต้องกราบกี่ที แบมือหรือไม่แบมือ (เป็นอันว่าพอจะเห็นภาพนะคะ ว่าไม่รู้จริงๆ) ใช้ชีวิตแบบนั้นมา 34 ปี จนได้มาเจอแนวทางของหลวงพ่อทูล ชีวิตก็เปลี่ยนไปอย่างถาวรตั้งแต่เริ่มปฏิบัติ (ปัจจุบันปฏิบัติมาประมาณ 1 ปีกว่าๆ )

ย้อนไปเมื่อ 3ปีก่อน ได้ทำงานที่ธนาคารเอกชนแห่งหนึ่ง ซึ่งต้องออกจากบ้านก่อนลูกตื่น และกว่าจะกลับบ้าน ลูกก็ใกล้หลับหรือบางวันก็หลับไปแล้ว แทบไม่ได้เจอหน้าลูก จึงตัดสินใจลาออก เพราะอยากมีเวลาให้ลูกมากขึ้น เมื่อลาออกจากงาน พี่ชายเห็นว่าว่างอยู่ จึงให้มาช่วยกิจการของครอบครัวเรา ซึ่งหนึ่งในนั้นคือ ฟาร์มกุ้ง โดยที่ตอนแรกทำแต่เพียงงานจัดการด้านเอกสารการเงินต่างๆ อยู่ออฟฟิตที่กรุงเทพ ซึ่งชีวิตช่วงนั้นมีความสุขมาก กลับบ้านเร็วมาอยู่กับลูกได้ทุกวัน เช้าก็มีเวลาไปส่งลูกที่โรงเรียน แต่เพียงไม่นานงานก็เริ่มขยายกว้างไปเรื่อยๆ จนต้องเดินทางไป-กลับ กรุงเทพ-ชุมพร เพื่อดูแลฟาร์มกุ้ง อาทิตย์เว้นอาทิตย์ ต้องห่างจากลูกครั้งละหลายๆ วัน ปัญหาจากงานก็เยอะมาก ทั้งพนักงานโกงบริษัท ทั้งปัญหาที่ดิน ฯลฯ ตอนนั้นทำงานไปทุกข์ไป แต่ไม่ค่อยรู้ตัวว่าตัวเองทุกข์ ใช้ชีวิตแบบหมดไปวันๆ ให้มันผ่านๆ ไป เพราะยังจำเป็นต้องทำงาน เนื่องจากตัวฟาร์มกุ้งยังมีหนี้สินค้างอยู่มากมาย จนวันหนึ่งมีโอกาสได้คุยกับเพื่อนสนิท ซึ่งอยู่ที่ซานฟรานฯ และได้แนะนำแนวทางปฏิบัติของหลวงพ่อทูล หลังจากนั้น การมองโลกของฉันก็เริ่มเปลี่ยนไป

ในช่วงแรกฉันปฏิบัติตามแนวหลวงพ่อทูลเอง โดยอาศัยการแนะนำจากเพื่อน (ตอนนั้นยังไม่รู้จักวัดซานฟรานฯ) เพื่อนสอนให้ฝึกคิดพิจารณา ให้มองเห็นความไม่เที่ยงของสิ่งต่างๆ และเห็นว่าปัญหาหรือความทุกข์ของเราที่มี เกิดจากการที่เราไม่ยอมรับความจริงของโลกข้อนี้ สมัยก่อนฉันคิดว่าสิ่งต่างๆ มันเที่ยง มันต้องเป็นดั่งใจ แต่พอผลออกมาไม่เหมือนที่คิด ก็ทุกข์ เมื่อพิจารณาตามแนวนี้บ่อยๆ เข้า พบว่าความยึดติดในหลายๆ อย่างลดลงอย่างเห็นได้ชัด โดยเฉพาะในเรื่องของคน ความอยากที่จะให้คนอื่นเป็นดั่งใจเราลดลง และยอมรับความคิดคนอื่นมากขึ้น เพราะรู้ว่าแม้แต่ความคิดของตัวเองก็ยังไม่เที่ยง เราจะไปบังคับคนอื่นให้คิดเหมือนเราได้อย่างไร ในเรื่องของวัตถุสิ่งของก็เช่นกัน เริ่มยอมรับความจริงได้แล้ว ว่ามันไม่สามารถคงรูปแบบที่เราต้องการได้ตลอดไป ประกอบกับการฝึกตั้งคำถามต่างๆ เกี่ยวกับปัญหาหรือความทุกข์นั้นๆ ให้ตัวเองตอบอยู่เสมอ ทำให้ปัญหาหลายอย่างถูกแก้ไขออกไปจากใจ ความกังวลหรือความทุกข์ต่างๆ ก็หายไปด้วย (โดยแท้จริงแล้ว ตัวปัญหายังอยู่ แต่เราแก้ที่ความเห็นผิดในตัวเรา แก้จากภายใน ไม่ใช่ภายนอก ปัญหาหลายอย่างที่เกิดจากความเห็นผิดในใจเราเองก็จบลงได้ และไม่มองว่ามันเป็นปัญหาอีกต่อไป) ตัวอย่างเช่น สมัยก่อน เวลาพ่อและแม่ยืมรถของฉันไปขับ และกลับมาพร้อมรอยบุบหรือรอยขูดขีด บางทีกันชนเกือบหลุด ฉันก็จะหงุดหงิดทันที และทุกครั้งก็ต่อว่าท่าน ว่าทำไมขับรถไม่ระวัง เป็นรอยอีกแล้ว ต้องซ่อมอีกแล้ว แต่หลังจากพิจารณาเห็นรถเป็นเพียงแค่วัตถุที่ไม่ได้มีจิตใจ และสามารถเปลี่ยนแปลงรูปไปได้ทุกเมื่อ ถึงพ่อไม่ขับชน คนอื่นก็อาจจะขับมาชนรถเราก็ได้ หรือแม้แต่ตัวเราเองที่คิดว่าเราขับรถมา 20 ปี ไม่เคยชน มันจะเป็นอย่างนั้นตลอดไปจริงหรือ เราจะขับรถไปอีก10 ปีโดยรถไม่มีรอยขูดขีดเลยเป็นไปได้หรือ รถคันนี้จะคงสภาพสวยงามไม่ต้องซ่อมได้นานขนาดไหนเชียว ฯลฯ แล้ว....ระหว่างรถกับพ่อแม่ จริงๆ แล้วอะไรที่สำคัญกับเรามากกว่ากัน พอตอบคำถามสุดท้ายให้ตัวเองได้ ทุกอย่างก็จบ หลังจากนั้นไม่เคยว่าพ่อแม่อีกเลยที่ขับรถไปชน (และสำนึกผิดในสิ่งที่เคยทำกับพ่อแม่) รถจะกลับมาสภาพเป็นเช่นไรก็เรื่องของรถ เราแค่มีหน้าที่เอาเข้าอู่ซ่อม เมื่อพิจารณาเรื่องรถได้แล้ว เรื่องอื่นๆ เกี่ยวกับพ่อแม่ที่เคยทำให้เรารู้สึกรำคาญใจคล้ายๆ กัน ก็เป็นผลพลอยได้ไปด้วย เรียกว่าปัญหาจบที่ใจ ปัจจุบัน พ่อแม่ยังคงขับรถของฉันไปชน แล้วมีรอยกลับมาเหมือนเดิม แต่ ”ใจฉัน” ที่มองรอยบุบนั้นเปลี่ยนไป

หลังจากนั้นฉันมีโอกาสได้เข้าร่วม KPYUSA Retreat ที่เขาใหญ่ครั้งแรก เป็นสิ่งที่ฉันไม่มีวันลืม คณะพระและชีจากวัดซานฟรานฯและวัดป่าบ้านค้อได้สอนสิ่งต่างๆ มากมายกับฉัน และหนึ่งในนั้นคือ “การฝึกพิจารณาเวลาเห็นสิ่งต่างๆ รอบตัว แล้วน้อมเข้ามาพิจารณากับให้เข้ากับเรื่องของตนเอง” ทั้งนี้ต้องขอเกริ่นนำชีวิตครอบครัวของฉันเพื่อให้เห็นภาพ เนื่องจากพ่อมีหน้าที่ทำงานหาเงิน โดยให้แม่ลาออกจากงานเพื่อเป็นแม่บ้านคอยดูแลลูกๆ ตั้งแต่วัยเด็กฉันจึงใกล้ชิดกับแม่มากกว่าพ่อ เนื่องจากส่วนใหญ่พ่อจะกลับดึก จึงไม่ค่อยได้มีเวลาร่วมกัน ชีวิตฉันมีแม่เป็นหลัก จนถึงขั้นเคยคิดว่า “ชีวิตนี้ มีแต่แม่ก็พอ อยู่กับแม่ก็มีความสุขดี” จนถึงวันที่ไป Retreat ซึ่งทางคณะพระและชีของ KPYUSA ได้เปิด Clip VDO เรื่องหนึ่งให้ดูเพื่อให้ลองฝึกน้อมพิจารณา (แม้กระทั่งดู Clip VDO ก็ยังสามารถน้อมมาพิจารณาได้ จะเห็นว่า ไม่ว่าจะมองอะไรเราก็สามารถมองเป็นธรรมะได้หมดเช่นกัน)

ใน Clip VDO นั้นเป็นสารคดีเกี่ยวกับนกเงือก ซึ่งเมื่อจับคู่กันแล้ว ตัวเมียจะเข้าไปอยู่ในโพรงต้นไม้ และตัวผู้จะเอาดินเหนียวมาปิดปากโพรงเพื่อเป็นการปกป้องจากอันตรายจากศัตรู โดยให้เหลือแค่เพียงช่องเล็กๆ สำหรับส่งอาหารป้อนตัวเมียและลูกๆ ส่วนตัวเมียที่อยู่ในโพรงนั้นก็ถอนขนของตัวเองออกทั้งหมด เพื่อเอาขนมารองเป็นรังให้ลูกๆ ได้อยู่ในที่นิ่มๆ แม้ว่าการถอนขนจะทำให้ตัวเองบินไม่ได้ก็ตาม ในขณะที่ตัวผู้ทำหน้าที่หาอาหาร ต้องบินหาอาหารเทียวไปเทียวมาวันละหลายๆ รอบหรือแทบจะต้องบินหาอาหารอยู่ตลอดเวลาเลยก็ว่าได้ เพราะนอกจากจะต้องหาอาหารให้ตัวเองแล้ว ยังต้องหาให้ตัวเมียและลูกๆ อีกหลายตัว เป็นพ่อนกช่างเหน็ดเหนื่อยเสียจริงๆ ฉันมองเห็นภาพตัวฉันไม่ต่างจากลูกนก ที่อยู่กับแม่ในรัง ช่างเป็นอะไรที่อบอุ่น กินอิ่มสบายท้อง มีแม่คอยปกป้อง ส่วนแม่นกที่ถอนขนทั้งหมดก็ไม่ต่างจากแม่ของฉันที่ลาออกจากงานเพื่อมาดูแลลูกๆ และแล้วภาพเหล่านี้เหมือนจิ๊กซอที่ขาดหายไป เป็นภาพที่ฉันมองข้ามมาตลอดชีวิต คือภาพพ่อที่ทำงานหนัก เพื่อหาเงินมาเลี้ยงครอบครัวให้มีชีวิตรอด ส่งลูกๆ เรียนจนจบปริญญาโทต่างประเทศทุกคน โดยที่ตัวฉันไม่เคยเห็นภาพของพ่อที่ลำบากตรากตรำภายนอกรังเลย ฉันถึงกับร้องไห้ออกมาในทันที เพราะเห็นแล้วถึงสิ่งที่พ่อทำ เห็นแล้วถึงความผิดที่ตัวเองเคยคิดเอาไว้เกี่ยวกับพ่อมาตลอดชีวิต ความรู้สึกที่มีต่อพ่อในตอนนี้ได้เปลี่ยนไป

หลังจากจบ Retreat เมื่อฉันกลับถึงบ้านเจอหน้าพ่อแม่ ฉันบรรจงก้มลงกราบท่านทั้งสองแทบเท้า ทั้งๆ ที่ในชีวิตไม่เคยคิดจะทำมาก่อน ฉันกราบด้วยใจที่ระลึกถึงบุญคุณอันล้นเกล้าที่ชีวิตนี้ไม่อาจจะตอบแทนได้หมด เมื่อลูกฉันเห็นฉันก้มกราบ ก็ตามมากราบคุณตาคุณยายด้วย....พ่อยังคงเป็นพ่อคนเดิม แต่มุมมองที่ฉันมีต่อพ่อเปลี่ยนไปตลอดกาล

Member since 2011

อู๋ พรหมสาขาณสกลนคร

Au

ชื่อ : อุมาพร พรหมสาขา ณ สกลนคร (อู๋)

รู้จักวัดซานฟรานฯ จากโดยครั้งแรกเมื่อปี 2553 กลุ่มกัลยาณมิตรได้นิมนต์พระไปสอนธรรมะเด็ก ที่เขาใหญ่ ซึ่งเป็นวันแรกและเป็นวันเดียวกับที่ได้พบคุณพระ รู้จักธรรมะของหลวงพ่อทูล และรู้จักวัดซานฟรานฯ ช่วงแรกที่เรียนธรรมะจากท่าน ท่านนำเอาประวัติพระพุทธเจ้ามาเล่าให้ฟัง และหยิบเอามรรดแปดมาอธิบายให้ฟัง ซึ่งถ้าเราฟังเฉยๆ เราคงเคยได้ยินได้ฟังมาก่อนอยู่แล้วเรื่องเหล่านี้ แต่สิ่งที่ท่านพยายามเน้นก็คือ ให้พิจารณาลงไปถึงสิ่งๆนั้น นึกถึงเรื่องนั้นให้ได้จริงๆว่าทำไมเจ้าชายสิทธัตถะจึงตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้าได้ (ทำไมในที่นี้คือเห็นวิธีการว่าเจ้าชายสิทธัตถะนี้ท่านทำอย่างไรจริงๆ ในการจะตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้า)หลวงพี่ท่านจะเน้นมากเรื่องของการเปลี่ยนความเห็น เป็นสัมมาทิฏฐิ คือสอนให้ใจเรารู้จริงเห็นจริงตามความเป็นจริง ซึ่งสำหรับตัวเองนั้นรู้สึกว่าเป็นเรื่องที่เข้าใจยาก คิดไม่ถูก คิดไม่เป็น

หลวงพี่ได้นำคำสอนของหลวงพ่อทูล มาบอกต่อสอนต่อให้เราเข้าใจว่า เราทุกข์เพราะเรามองอะไรแค่ด้านเดียว เราเข้าใจว่าสิ่งที่เราเลือกแล้ว มันเป็นสิ่งที่ถูกต้อง แต่ทำไมเราถึงยังทุกข์กับสิ่งที่เราเลือกอยู่ เพราะเราหวังจะให้เป็นไปตามที่เราคิด เป็นไปตามที่เราอยากได้ และเป็นไปตามที่เราคาดหวังไว้ โดยที่เราไม่ได้มองอีกฝั่งหนึ่ง เราจึงมักผิดหวังและเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่บ่อยๆ

ครั้งหนึ่งประมาณ 3 ปีมาแล้ว แม่ชวนเราไปงานเผาศพญาติผู้ใหญ่ซึ่งเป็นญาติห่างๆ กันไม่ได้สนิทกันมาก และวันนั้นเราก็มีนัดกับเพื่อนซึ่งได้บอกแม่ไว้ก่อนแล้วว่ามีนัดอาจขอตัวก่อน จึงเอารถไปกันคนละคัน ในงานมีคนมาร่วมงานเยอะมาก พอถึงช่วงเวลาที่เขาจะเผาศพกันแล้ว แม่ก็บอกให้เราและน้องไปช่วยแจกของชำร่วย เราเลยขอและปฏิเสธแม่บอกว่าเราอาจต้องออกก่อนเพราะมีนัดต่ออีกไกล แม่ก็พยายามบังคับเราและน้องให้ไปแจกของให้ได้ เราก็เห็นว่าลูกหลานที่เขาเตรียมที่จะแจกของเตรียมงานกันไว้ก่อนก็มีเยอะแยะหลายคนอยู่แล้ว ญาติผู้ใหญ่คนนี้ก็เป็นแม่ของป้าสะใภ้ซึ่งเราก็ไม่เคยรู้จักและสนิทกับเขามาก่อนด้วยซ้ำ แล้วทำไมแม่ต้องมาบังคับเราด้วย เราจึงไปบอกแม่ว่าเราไม่อยากขึ้นไป แม่เลยโกรธและมาบังคับน้องต่อ สุดท้ายทั้งสองคนก็ไม่มีใครยอมขึ้นไปช่วยแจกของชำร่วยเลย แม่เลยโกรธมากกลับบ้านมาเลยเกิดการทะเลาะกันอย่างหนัก บ้านแทบแตก เป็นครั้งที่หนักมาก คือเราก็ไม่พอใจแม่ที่ทำไมเขาต้องมาบังคับกันขนาดนั้น เพราะไปงานเราก็ไปด้วยแล้ว ไปเพื่อรักษาหน้าตาและมารยาทให้กับแม่ และเราคิดว่าเขาก็ไม่ใช่ญาติสนิท ลูกหลานเขาก็เยอะ ฉะนั้นไม่มีความจำเป็นที่เราจะต้องไปช่วยแจกของชำร่วยนี้เลย และเราก็มีนัดต่อซึ่งบอกเขาไว้แล้วเขาน่าจะเข้าใจ ทำไมเขาไม่ฟังเราเลย

แต่แม่เขาก็มีเหตุผลของเขาที่มารู้ทีหลังคือตอนที่ทะเลาะกัน คือลูกสาวของคนที่เสียชีวิตนี้เขาเคยมีบุญคุณกับแม่เคยช่วยเหลือแม่ ให้เงินแม่ยืมสมัยที่เขาทำธุรกิจอยู่ แม่จึงมีความเกรงใจกับเขา เลยอยากให้เราและน้องขึ้นไปช่วยแจกของ เราเลยกลับมาทบทวนว่า วันเผาศพก็เป็นวันที่สำคัญและเป็นวันสุดท้ายที่จะไปแสดงความเสียใจกับญาติของผู้ตายนั่นหมายถึงความมีน้ำใจให้กับญาติๆที่ยังอยู่ และการนัดเพื่อนเรายังมีโอกาสนัดกันได้อีกหลายครั้ง ครั้งนี้ไปช้าก็คงไม่น่ามีปํญหา แต่งานศพนี้มันมีได้เพียงครั้งเดียว เราก็ยังทำตัวให้เป็นปัญหา

การเห็นด้านเดียวทำให้เรามีทิฐิกับแม่ ทะเลาะกันใหญ่โตมากครั้งนี้ ทำให้แม่เสียใจมากที่ขัดคำสั่ง และไปเจอเพื่อนก็หมดสนุกเพราะกังวลถึงแต่เรื่องที่เราทะเลาะกัน ทั้งหมดนี้เพราะเราปักเที่ยงว่าสิ่งที่เราทำถูกแล้ว หากเราคิด 2 ด้านเสมอๆ และเข้าใจ ว่าอาจไม่เป็นอย่างที่เราคิดก็ได้ เราก็จะปรับตัวได้ดี ทำตัวได้ดีขึ้น ปัญหาก็จะน้อยลงและเราก็จะมีความสุขมากขึ้น

แนวทางของหลวงพ่อทูลจึงสอนให้พวกเรามีปัญญา ฝึกคิด ฝึกสังเกตเห็นความไม่เที่ยงเพื่อให้ใจได้มีหลักฐานมาสอนใจตัวเอง และเห็นในสิ่งที่เราเห็นผิด เข้าใจอะไรผิดๆ ผิดไปจากความเป็นจริง ผิดไปจากโลกที่เป็นอยู่ หากวันนึงหลักฐานมากพอใจเราก็จะเชื่อและยอมเปลี่ยนจากความเห็นผิดเป็นความเห็นที่ถูกต้อง

Member since 2010

Amy Wimonchaijit

AmyWimon
ชื่อ เอมี่ พิราศิณี วิมลไชยจิต ค่ะ

เกิดที่จังหวัดสมุทราสาคร เรียนจบปริญญาตรีที่กรุงเทพ ทำงานได้ประมาณหนึ่งปีก่อนตัดสินใจมาเรียนต่ออเมริกาตอนแรกไปเรียนภาษาที่ซานดิเอโก้ แคลิฟอร์เนีย อยู่ประมาณ 6 เดือน แล้วย้ายไปเรียนปริญญาโทที่กรุงวอชิงตัน ดีซี ตอนนั้นก็เรียนไปทำงานร้านอาหารไป อยู่ที่นี่ประมาณ 9 ปี ก็ย้ายไปอยู่ดีทรอยท์ มิชิแกน เพื่อเปิดร้านอาหารกับเพื่อนอยู่ได้ 4 ปี เมื่อสิ่งที่ทำไม่เป็นไปอย่างที่อยากให้เป็น ก็เลยตัดสินใจย้ายตัวเองจากที่นั่นมาอยู่ซานฟรานซิสโก แคลิฟอร์เนียโดยขอความช่วยเหลือจากเพื่อนที่รู้จักกันเมื่อตอนอยู่ดีซีให้เขาช่วยหาที่อยู่และช่วยให้คำแนะนำในช่วงแรก ลองนึกภาพหลับตาแล้วคิดตามดูว่าตัวเองจะมีสภาพเป็นอย่างไรถ้าถูกตีแสกหน้าว่าความเชื่อความเข้าใจที่ตัวเองมีมาโดยตลอด ถูกคนรอบตัวลงความเห็นว่าเราเป็นคนไม่ได้เรื่องไม่ได้ความ นกปีกหักนั่นแหละสภาพของฉันในตอนนั้น

ครั้งแรกที่ตั้งใจไว้ก่อนที่จะย้ายมาอยู่ที่นี่ คิดว่าจะมาอยู่ที่นี่โดยไม่อยากมีสังคมไม่อยากสมาคมกับใครทั้งนั้น ขออยู่ด้วยตัวเองขอเป็นตัวของตัวเอง อยากมาทำงานใช้หนี้อย่างเดียว หนี้หมดค่อยคิดกันใหม่ พอย้ายมาได้สามวันเพื่อนก็ชวนมาวัดซานฟรานธัมมารามซึ่งตอนนั้นเป็นช่วงงานกฐิน ปี 2010 พอดี ต่อมาเพื่อนก็ชวนอีก บอกว่าที่วัดมีการนั่งคุยธรรมะกันทุกวัน มาลองดูไหมคนที่นี่เขามาวัดกันบ่อย ๆ ไม่ต้องเขินหรอก ตอนแรกเราก็กลัว ๆ กล้า ๆ ไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไร เพราะเมื่อก่อนตอนที่กลับเมืองไทยไปเยี่ยมบ้านเคยหาทางที่จะไปถือศีลตามวัด ไปมา 2 ครั้ง แต่มีความรู้สึกว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่เราตามหา แล้วที่นี่ก็คงจะไม่ต่างกันเท่าไรนัก เอาไงดีละทีนี้ ไปดีไม่ไปดี เลยตัดสินใจว่า ช่วงนี้ไม่มีงานทำ ไปก็ไปไม่เสียอะไรอยู่แล้ว มาใหม่ ๆ ก็เก้ๆ กังๆ หยิบจับทำอะไรไม่ถูก เห็นคนเขาล้อมวงคุยธรรมะกัน เราก็เข้าไปนั่งฟัง เออก็แปลกดี นั่งเหนียม ๆ อาย ๆ ถามอะไรไม่ตอบ หน้าตาก็แดง ตื่นเต้น มือเย็น ถึงคราวต้องตอบก็ขอผ่าน ตอนนั้นก็ได้แต่คิดว่าก็คิดไม่ทันนี่ เรื่องอะไรจะมาแสดงความโง่ของตัวเอง นั่นคือสิ่งที่ฉันคิด

แล้ววัดนี้เค้าสอนอะไรกัน วัดซานฟรานธัมมาราม มีแนวทางการปฏิบัติสายปัญญา ซึ่งแนวทางของที่นี่สอนให้ฉันศึกษาความคิดความเห็นของตัวเอง เป็นการค่อย ๆ เรียนรู้และศึกษาไปอย่างช้า ๆ แต่ฉันรู้สึกว่าช้าแต่มั่นคง คณะคุณพระและแม่ชีรวมถึงญาติธรรมทั้งหลายสอนให้ฉันรู้จักสังเกตตัวเองเห็นการกระทำของ ตัวเอง รวมถึงเข้าใจความเป็นไปของสิ่งแวดล้อมรอบตัวมากขึ้นชัดเจนขึ้นว่าจริง ๆ แล้ว อะไรกันแน่ที่ฝังลึกอยู่ในใจฉันจริง ๆ มีอยู่ครั้งหนึ่งฉันมีโอกาสได้ออกไปข้างนอกกับคุณแม่และญาติธรรม หลังจากมีการแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันในเรื่อง ๆ หนึ่ง แม่ฟังการตอบของเราแล้วแม่พูดออกมาคำหนึ่งว่า เวลาตอบคำถาม อย่าตอบคำถามอย่างที่คิดว่าแม่หรือผู้ร่วมล้อมวงต้องการที่จะฟัง ให้ตอบตามความรู้สึกตามความคิดความเห็นของตัวเองต่อเรื่องนั้น คำตอบทุกคำตอบไม่มีถูกหรือผิด หลังจากวันนั้นการตอบคำถามเป็นไปตามธรรมชาติมากกว่าเดิม ฉันเริ่มที่จะซื่อสัตย์ต่อความคิดตัวเองมากขึ้น การเปลี่ยนแปลงแก้ไขของตัวเองก็เห็นผลมากขึ้น ตอนนี้เลยถือคติโง่ก็โง่ เพราะถ้าโง่มาก่อนฉลาด โง่ก่อนแล้วแก้ปัญหาได้ดีขึ้น เข้าใจตัวเองและคนอื่นได้มากขึ้น ความขึ้งโกรธเกลียดผู้อื่นคลายลง เอาก็เอาเป็นไงเป็นกัน โง่ก็โง่ละทีนี้

แล้วนี่ฉันได้อะไรจากที่นี่อีกนอกจากรู้ว่าตัวเองโง่แล้ว คุณพระคุณแม่ชีและญาติธรรมสอนอีกว่าทุกอย่างมีสองด้าน ในสิ่งดีมีสิ่งเสียและสิ่งดี ในสิ่งเสียก็มีทั้งสิ่งดีและสิ่งเสียอยู่เช่นกัน ท่านสอนอีกว่าเมื่อเกิดเหตุการณ์ที่ทำให้เราไม่พอใจ หาให้เจอว่าไม่พอใจตรงไหน ทำไม แล้วหาหลักฐานมาพิสูจน์ให้ได้ว่าสิ่งที่คิดจริงหรือไม่จริงอย่างไร รวมถึงเมื่อไรที่ไม่พอใจการกระทำของคนอื่น เคยคิดย้อนน้อมดูตัวเองสักนิดบ้างไหมว่าเคยทำสิ่งนี้เหมือนคนอื่นทำ แหม มันช่างน่าเกลียดจริง ๆ แต่ไม่เคยรู้เลยว่าเราก็ทำพฤติกรรมอย่างนั้นเช่นกัน นอกจากนี้ท่านยังสอนอีกว่าคนเราต้องรู้จักแก้ปัญหาที่ตัวปัญหา ปัญหาเกิดขึ้นที่ตัวเราเอง ผู้เป็นผู้รู้สึกไม่ใช่คนอื่น เพราะฉะนั้นการแก้ปัญหาก็ให้แก้ที่ตัวเราเองไม่ใช่สิ่งต่าง ๆ หรือคนอื่น ๆ รอบตัว

เมื่อก่อนตอนที่ทำงานแล้วไม่มีความสุข ถูกต่อว่า ถูกคนโน้นคนนี้กดดันต่าง ๆ นา ๆ ฉันรู้สึกว่ามีแต่สิ่งเลวร้ายไม่มีอะไรดีเลยในชีวิต ฉันทำดีที่สุดแล้ว ทำไมต้องมาว่ากันด้วย ถึงตอนนี้หลังจากที่ได้รับการอบรมสั่งสอนและช่วยชี้แนะมาสักระยะ คณะอาจารย์สอนให้เราคิดได้ว่า การถูกตำหนิเป็นสิ่งเลวร้ายจริง ๆ หรือ แล้วถ้าเขาหวังดีกับเราจริง ๆ หล่ะเคยคิดลองกลับกันบ้างหรือเปล่า เคยที่จะคิดจากผลไปหาเหตุหรือเหตุไปหาผลบ้างหรือไม่ ที่เราคัดค้าน ไม่ชอบ ไม่พอใจ หรือแม้แต่ทำกิริยาน่าเกลียดใส่คนอื่น คิดต่อว่าเขาไปต่าง ๆ นา ๆ เพราะอะไร เพราะเราเอามาตรฐานตัวเองไปใส่เขาใช่ไหม ฉันทำดี ฉันทำถูก ฉันทำเก่งอยู่คนเดียว อะไรก็ตามที่คนอื่นทำแตกต่างไปจากฉันคือผิดและผิดและผิดอย่างเดียว คณะอาจารย์ที่วัดสอนให้มองโลกตามความเป็นจริง สิ่งที่ฉันคิดและทำมันถูกต้องเสมอ น่ะมันจริง ๆ หรือ คุณแม่ชีพูดอยู่บ่อย ๆ ว่า ธัมมาธิปไตยคือความจริง แล้วธัมมาธิปไตยคืออะไรล่ะ ธัมมาธิปไตยคือสิ่งที่ทุกคนบนโลกมีความเห็นตรงกันเป็นเสียงเดียวว่าถูกต้อง ห้ามมีแม้แต่เสียงเดียวที่คัดค้าน โห แล้วที่ฉันโดนคนด่ามาเป็นสิบคน งั้นสิ่งที่ฉันเข้าใจมาตลอดมันคงไม่ใช่แล้วหล่ะ แล้วจะเชื่อได้อย่างไรล่ะว่าฉันผิดจริง ไม่จริงหรอก ฉันไม่ได้ผิด แล้วจะพิสูจน์อย่างไรล่ะ

คณะอาจารย์สอนให้เก็บหลักฐาน โดยการสังเกตตัวเองว่ามีอะไรบ้างที่ฉันเชื่อหมดใจว่ามันใช่อย่างนั้นจริง ๆ มันไม่มีทางเป็นอย่างอื่นไปได้ แต่ในความเป็นจริง มันไม่ใช่สิ่งที่ฉันคิด บางครั้งสิ่งที่ฉันคิดคล้าย ๆ นะแต่ไม่ใช่ บางทีฉันก็คิดถูก บางทีฉันคิดไปอีกทางแต่ความจริงเป็นอีกทาง ผิดฝาผิดแนวไปเลย ฉันก็เก็บสิ่งเหล่านี้มาเป็นหลักฐานว่านี่ไงล่ะ ไหนที่คิดไว้น่ะมันจริงขนาดไหน มันผิดขนาดไหน ผลรวมที่ออกมาสิ่งที่ฉันคิดผิดมันมากกว่าที่ฉันคิดว่าถูกอย่างเทียบกันไม่ได้ นี่แหละวิธีการเก็บหลักฐานที่เหล่าอาจารย์สอนมา

นอกจากตัวฉันแล้ว ฉันก็เห็นคนโน้นคนนี้ทั้งไทย ทั้งฝรั่ง ทั้งแขก รวมถึงที่ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าพวกเขาสัญชาติใด ฉันรู้แต่เพียงว่า เมื่อพวกเขามีปัญหาก็มาปรึกษาคุณพระกับแม่ชีที่นี่หลาย ๆ ครั้ง มีหลาย ๆ คนที่เค้ามีปัญหาจริง ๆ ไม่รู้จะทำอย่างไร ทางวัดก็ให้ช่วยเหลืออย่างเต็มที่ทั้งทางโลกและทางธรรม เช่นฝากเลี้ยงลูกเพราะไม่สามารถดูแลลูกได้ เมื่อตัวเองมีเหตุจำเป็นที่จะต้องทำ คุณพระเอย คุณแม่เอย ญาติธรรมท่านใดที่สละเวลาได้ ก็ช่วยกันอย่างเต็มที่ บางคนก็พาลูกมาให้คุณพระสอนหนังสือ บางคนถ้าเป็นผู้ชายไม่มีที่อยู่ที่ไปมาขออาศัยค้างคืนก่อนที่จะขยับขยาย ทางวัดก็ให้ความช่วยเหลือเป็นอย่างดี ใครต้องการความช่วยเหลือในด้านใดก็มาเขียนติดประกาศไว้บนบอร์ดที่ทางวัดจัดสรรไว้ให้ ไม่ว่าคนเหล่านั้นต้องการความช่วยเหลือ หรืออยากให้ความช่วยเหลือในส่วนไหนก็สามารถมาติดประชาสัมพันธ์ไว้ได้ ทางวัดมีโครงการสอนภาษาไทยให้ผู้ที่สนใจอยากศึกษาไม่ว่าเด็กหรือผู้ใหญ่ ซึ่งโครงการนี้ได้ประสานงานกับคณะครุศาสตร์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยมาทำการเรียนการสอนที่วัด วิชาที่สอนก็มีภาษาไทยและดนตรีไทย หรือถ้าใครอยากเรียนทำอาหาร ทำขนม ญาติธรรมหลาย ๆ ท่านของวัดก็เต็มใจมาสอนให้เป็นอย่างดี วัดซานฟรานธัมมารามจึงเป็นที่พึ่งคอยช่วยเหลือและเป็นศูนย์รวมของคนไทยไกลบ้านในซานฟรานซิสโก

จากวันแรกที่ย้ายมาอยู่ซานฟรานฯ จนถึงวันนี้เป็นเวลากว่า 2 ปีแล้ว สำหรับฉัน วัดซานฟรานธัมมารามเป็นเหมือนส่วนเติมเต็มให้กับชีวิตที่ค้นหา ฉันตัดสินใจว่าจะไม่ย้ายถิ่นย้ายฐานไปไหนอีก รวมทั้งยังคงมาวัดนี้อย่างสม่ำเสมอและตั้งใจที่จะฝึกปฏิบัติตามแนวคำสอนของหลวงพ่อทูล ซึ่งผู้ถ่ายทอดวิธีปฏิบัติ สอนตามคำสอนแบบคำต่อคำจากหลวงพ่อทูล ในความคิดเห็นส่วนตัวของฉัน ฉันเห็นว่าวิธีการปฏิบัติวิธีนี้แหละ เป็นวิธีที่ทำแล้วฉันเห็นผลที่รู้สึกได้ด้วยตัวเอง เป็นการปฏิบัติธรรมที่สามารถทำได้จริงในชีวิตประจำวัน ซึ่งเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นกับฉันแม้มีผลหรือไม่มีผลต่อความรู้สึก แต่เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นจริง เพียงแค่ฉันมองข้ามมาตลอด เพราะคิดว่าเป็นเรื่องปกติไม่เห็นเป็นเรื่องแปลก แต่ฉันลืมไปว่า แปลกเราแปลกเขามันต่างกันทำให้ความเห็นที่มีต่อการกระทำที่เกิดขึ้นต่างกัน ความจริงชัดเจนขึ้น เมื่อฉันมีหลักฐานการบันทึกเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นกับตัวฉันเอง ซึ่งฉันคิดว่ามันควรจะเป็นเช่นนี้แต่สิ่งที่เกิดขึ้นจริงกลับกลายเป็นอีกอย่าง บางครั้งอาจต่างเพียงเล็กน้อยหรือบางครั้งผลออกมาต่างจากที่คิดเหมือนฟ้ากับเหว ทั้งนี้ผลแห่งการเปลี่ยนแปลงความเห็นของฉัน อาจไม่ได้แสดงออกมาอย่างรวดเร็วหรือสร้างพฤติกรรมที่แตกต่างอย่างพลิกฝ่ามือ เนื่องจากนิสัยในส่วนลึกของฉันมันดื้อมัน ต่อต้านอยู่นานกว่าที่จะยอมรับความจริงได้ในทันที เพราะฉะนั้นโดยความคิดเห็นของฉันการเปลี่ยนแปลงขึ้นอยู่กับความขยันในการเก็บหลักฐานข้อมูลความไม่เที่ยงของตัวฉันเอง เพื่อที่จะสอนใจตัวเองให้เห็นถึงทุกข์ โทษ ภัย ของการกระทำทั้งดีและไม่ดี จนกระทั้งวันหนึ่งหลังจากที่ฉันได้รับบทเรียนต่าง ๆ มากพอ จนทำให้ฉันเข็ดหลาบกับสิ่งเหล่านั้นโดยไม่กล้าที่จะทำอีก

สุดท้ายนี้ฉันขอกราบขอบพระคุณคณะอาจารย์สอนปฏิบัติของวัดซานฟรานธัมมาราม ทั้งคุณพระและแม่ชี รวมถึงญาติธรรมและกัลยาณมิตรทุกท่านที่ช่วยให้คำแนะนำ เป็นที่ปรึกษา ช่วยชี้แนวทางการแก้ปัญหารวมถึงวิธีคิด อีกทั้งยังเสียสละเวลาและให้โอกาสฉันมาโดยตลอด ฉันหวังเป็นอย่างยิ่งว่าวัดนี้จะสามารถดำรงอยู่ได้ต่อไปเพื่อประโยชน์เพื่อความสุขแก่คนไทยไกลบ้านรวมถึงผู้ที่สนใจทุกท่านตราบนานเท่านาน

Member since 2010

มุก สุธารักษ์

MukChan

ผมมีโอกาสได้พบพระและแม่ชีจากวัดซานฟรานธัมมารามจากเพื่อน ๆ ที่ร่วมปฏิบัติธรรมแนะนำให้ส่งลูก ๆ เข้าร่วมการอบรมธรรมะสำหรับเด็ก เมื่อปี 2553 ทำให้มีโอกาสได้ฟังเทศน์

ท่านสอนตามแนวทางปฏิบัติของหวงพ่อทูล ขิปฺปปญฺโญ ท่านให้มองสิ่งที่มีอยู่ในโลกนี้ทั้งสองด้าน มีความไม่แน่นอนเกิดขึ้นตลอดเวลา ทำให้ใจเรายอมรับความจริงที่เกิดขึ้นไม่ได้ ท่านให้ฝึกน้อมเข้าหาตัวเอง หาหลักฐานมาให้ใจยอมรับ เพื่อเปลี่ยนความเห็นผิดเป็นความเห็นถูก ผมได้ลงนำมาปฏิบัติดูเพื่อเปลี่ยนตัวเอง แต่ก่อนเคยไม่พอใจกับรอบข้าง มีปัญหากับแฟน ไม่พอใจลูก แม้แต่แม่ของตัวเองก็มีปัญหากัน พยายามฝึกความคิด, น้อมเข้าหาตัวเอง, หาอุบายธรรม หาความไม่เที่ยงอยู่ตลอด

จนมีอยู่วันหนึ่งธุรกิจส่วนตัวที่ทำอยู่มีปัญหาเก็บเงินลูกค้าไม่ได้ ค่าสินค้าก็ต้องจ่าย เกิดความกังวล ไม่รู้จะหาทางออกอย่างไร ลองใช้ความคิดหาความไม่เที่ยง อุบายธรรม ก็เห็นลูก ๆ เล่นกันอยู่ที่สนาม ก็นึกถึงตัวเองตอนเด็กกำลังเล่นกับพี่ นึกถึงแม่ขึ้นมา แม่เลี้ยงพวกเรามาได้ยังไง ทั้ง ๆ ที่มีความรู้ไม่มาก ครอบครัวก็ไม่ได้ร่ำรวย อีกทั้งพ่อก็เสียชีวิตไปแล้ว แม่ไม่เคยทิ้งเราให้ลำบากเลย ส่งให้พวกเราเรียนจนจบ เมื่อกลับมาดูตัวเองเห็นว่า เราเองมีลูกน้อยกว่าแม่ ความรู้ก็มีมากกว่า แถมยังมีแฟนคอยช่วยอีกคน ทำไมเราจะผ่านมันไปไม่ได้ ในครั้งนั้นทำให้ผมหายกังวลกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น ผลพลอยได้ที่เกิดขึ้นคือความรู้สึกรักแม่มากขึ้นมากกว่าเดิม เข้าใจสิ่งที่แม่เคยบ่น เคยสั่งสอนพวกเราตอนเด็ก ๆ ทำให้ผมอยากจะไปหาแม่ อยากทำสิ่งดี ๆ ให้แม่ นอกจากนั้นยังได้วิธีเลี้ยงลูกและเข้าใจความรู้สึกของพวกเค้ามากขึ้น

การฝึกความคิดในครั้งนี้ ให้ประโยชน์กับผมมากอย่างไม่น่าเชื่อ ทำให้ผมเปลี่ยนความคิดที่ไม่ดีที่มีต่อแม่และคนรอบข้าง เปลี่ยนการกระทำที่มีต่อทุกคนในครอบครัวของผม ไม่น่าเชื่อว่า พระพุทธเจ้าจะสอนสิ่งที่มีประโยชน์ต่อคนบนโลกใบนี้ ทำให้เราอยู่บนโลกนี้อย่างมีความสุข ผมขอบคุณพระและแม่ชีจากวัดซานฟรานธัมมารามมากครับ ที่นำสิ่งดี ๆ มาให้ผมและครอบครัว

ชล ชญชล หรรษานนท์โชติ

Members since 2010

Theresia Jap

TheresiaJap

One year ago today, the worst thing in life I could ever imagine happened to me. My beloved father passed away.

My father and I lived 25,000 miles apart. We hadn't seen each other for 11 years but we made it up in phone calls. We were very close. He had been ill for 1.5 years but his condition was stabilizing, or so I thought. I thought I had enough time.

I had planned to move back there for good in early February just to be with him. I would be away from my husband, but my husband and I agreed it was the best decision given the situation. I didn’t tell my dad about the plan because I wanted to surprise him.

A couple hours into New Year, my stepmom called. Dad had been very sick for a couple days. I asked why she didn’t have him admitted to the hospital right away. She said he didn’t want to go unless I said so.The day after, he got much better but then he quickly got so much worse he was struggling to breathe.

I decided to get on the next flight home but there was no single seat available that night or the day after. I searched for 2 full days and found nothing. I searched everywhere, called everyone but there was no seat, not even a standby. Every flight was fully booked. On the 3rd day, a travel agent found me a ticket for LAX-Singapore for the day after that. I was so relieved even though I still had to figure out 3 more connecting flights to make it home to see my dad. But at least, I’d be one step closer to home than from here.

We got home from lunch and I was exhausted. I barely slept since New Year's eve for 3 nights in a row. I rested a little while IM-ing with my step brother. He just got back from the hospital when the hospital called him. The next sentence I was reading was, "Sis, please forgive me." My heart stopped. No, please no. He then said that Dad had passed away. I felt like I just got struck by lightning. Images of my dad went through my mind as I cried, yelled "No no no no no no!!!!!" and screamed uncontrollably. The pain was unbelievably excruciating. I wasn't sure who I was yelling at but I remember myself screaming "I just got the ticket!!! I just got the ticket!!!" repeatedly while crying at the same time.

I was very angry. I felt that life had played a disgustingly dirty trick on me and I got cheated. What kind of a sick joke was that? I just had the ticket in my hand less than 2 hours after searching high and low everywhere and he passed away?? He always bounced back. He wasn't supposed to die yet. I was going to see him. I had it all planned. This can't be real!! Please tell me this is not real... I begged and I retorted and I wished that it was just a cruel joke. But it wasn’t. My dad was really gone. Gone as in I could never talk to him ever again. Gone as in I could never hug him ever again. So I cried some more. I cried so much for so many hours I eventually ran out of tears. It felt like I was crying, I was sobbing, but my eyes were dry, there were no more tears left.

Then the depression hit. Now that he was gone, I didn't have anything left to look forward to in life. It felt like someone just cut me open alive and ripped my heart out while I could only watch the rest of my body shutting down. There was a giant black hole in my heart and it hurt so badly. It was the longest and the most painful 24 hours.

My husband spoke to one of the monk at Wat San Fran and took me there to pray for my dad. I was still crying a lot. To both our surprise, the monk gave a special sermon that (I felt) was specifically directed towards me. Although I missed his point, something that he said in the sermon made me stopped crying after that day for quite a while. When he saw I wasn't eating during lunch, he told me to take at least a few bites because our body needs it, not because we want to enjoy the food. If we stop caring for our body, then we can fall into depression deeper and deeper. I guessed he was right. I knew I was on my way into deep depression at that time. But during the sermon, he said that I had to be strong for my dad, so I ate a bite or two.

My dad had always been the strength that kept me going in life. So after listening to the sermon, a very little seed of hope of wanting to be strong in case my father was looking down at me was planted in my heart. It gave me a new reason to hang on to life, to help my father. Although living still sucked a lot at that time, I fought very hard to at least be stronger although I was still not ready to do anything. I didn’t go back to work. I didn’t go out unless I really really really had to. I didn’t bother putting on any make up or brushing my hair. I didn’t pick up any calls from my friends. I didn’t return any of their calls for months. I shut myself off the world. I was just tired. I didn’t want to talk about it or have to explain the whole thing again from the beginning. I didn’t want to hear anyone say “I know how you feel.”

Life felt so empty after that. All that was left was the guilt. I should’ve gone back the first time he fell ill. I should’ve called couple days earlier; maybe he could’ve been saved. I could’ve… I should’ve… And I kept playing the same thing over and over again in my head.

The monk said that you did the best you could. I wanted to believe him, but I couldn’t. I could’ve done better.

I should’ve done better. The monks and the nun said that this teaching was different. I failed to see how.

During a discussion, they told me that too much meditation would make me numb. I disagreed. I was quite dedicated to the meditation method I followed. Annoyed yet intrigued, I listened to the discussion every single time with a mental checklist in my mind; life is suffering – checked, I learned that too elsewhere; nothing is permanent – yeap, ditto; sense of belonging and the sufferings that come with it – of course. That’s why we have to detach ourselves from everything, right?; the final goal is enlightenment so you won’t have be reborn in this life again and again – obviously, but in my next life.. I want to be with my dad again, I want to be pretty and marry my husband again.

It wasn’t until after the first KPY retreat up in the mountain that I finally understood why they said what they said. I was talking to my mom about an issue that she had. While I was thinking “wow that sucks”, she went “oh well, it is what it is.” I paused. It is what it is… very accepting isn’t it? Whatever it is, just let it be… I’m still unhappy but I’m just going to tell myself that it is what it is…. Hm… Numb… Ha! That’s what they meant! I see it now!!! How in the world did I miss that??

From there I started connecting the dots; life is suffering – that I knew but did not understand. This time, I took a real good look at it. Losing my father was the most suffering I have ever felt in my entire life. If I get reborn again, most likely I will have 2 parents that I most likely will love a lot. That means… I have to feel this feeling again? Twice??
When my father died, I died that day. If you had known me before and you see how I was that day, you would’ve known that I was gone. There was no life inside of me. Living was not something that I look forward to. Now I have to feel it all over again in my next life? Huh uh. I don’t think so. Once is more than enough. I have had enough.

So how do I avoid it? I tried meditation, but obviously, that didn’t work for me. Maybe this one will…

I remembered one of the requirements my previous teacher had for anyone who wanted to learn from him, give the teaching a fair trial in its purity. Don’t mix and match. So I drop whatever teaching I was following and I gave this one its fair trial. I did not just believe everything they say in blind faith (nor did they ask me to do so). I listen to the teaching and I contemplate a lot. If they make sense, I apply it in my daily life. If they don’t make sense to me, I ask questions so I can understand better.

I stopped accepting and I started questioning. Why am I unhappy? Why did I get into argument with my co-worker? Why I can’t get along with certain people? What went wrong? What is the cause? How do I fix it? After I fix it, now what?

This teaching lets me work on my issues until I get to the very bottom of it and get rid of it. I don’t just brush it off by trying to accept it without knowing what it is that really bothers me. My father died, how should I accept that? That everyone dies? Sure, but why him, why now? Still you have to accept it? And how exactly do I do that? Everyone told me the result, how I should be this and that but no one could give me an answer on how to get there. Through this teaching, I was able to figure out why losing my father hurt me so much. Granted, it took me months and a lot of effort to do so. However, because I found the cause, I could fix the wrong perception that I had and I didn’t even have to make myself accept the fact that he passed away. It happened naturally.

Today, one year after my father’s death, I have become a much better person that I thought I could ever be. His death has become the biggest blessing in disguise I’ve experienced. I am not enlightened yet but I am a much happier person. I still have plenty of problems everyday but I learned that I can solve them. Life is not that bad after all. But does it mean I want to go through all this again? I hope not. Life is indeed full of suffering but those sufferings are my tools to be better.

For all the knowledge that I have gained, I thank the monks and nuns at Wat San Fran. Thank you for not giving up on me. I most likely would not be who I am today without you. I can’t find words strong enough to express my gratitude.

Thanks to all the members of Wat San Fran. Your supports have allowed me a chance to learn this teaching.

Thanks to my good husband, without whom I may not be at the temple most Saturdays to learn Dhamma. And lastly, thank you Dad for getting my foot in the door of Wat San Fran, literally.

Member Since 2012

แยม Mansmann

Yam180x180

"วัดซานฟรานเป็นมากกว่าวัดและศูนย์รวมจิตใจค่ะ แยมมาวัดนี้เพราะต้องการมีโอกาสทำบุญ สอนภาษาไทย และรู้จักสังคมไทยในซานฟรานเพิ่ม นอกจากจะได้ทำในสิ่งที่ตั้งใจแล้ว แยมยังได้เรียนรู้ธรรมะตามแนวคิดและแนวปฏิบัติของหลวงพ่อทูล ซึ่งทำให้แยมเปลี่ยนความเห็นของตัวเองว่าเราก็ไม่ได้ดีหรือสำคัญไปกว่าใครหรืออะไรเลย สิ่งนี้สำคัญเพราะทำให้แยมเปิดใจมากขึ้น ปรับตัวเองกับสิ่งต่างๆ ได้ดีขึ้นและเข้าใจชีวิตมากขึ้น พระและแม่ชีจากวัดซานฟรานเต็มใจและทุ่มเทช่วยเหลือทุกคน คำสอนของท่านทำให้แยมสามารถกลับไปเผชิญกับสถานการณ์ในชีวิตที่ทุกข์มากและยากมากๆ ได้ แยมขอขอบคุณจากใจจริงค่ะ ผู้คนที่มาวัดก็เป็นกัลยาณมิตรเพราะวัดซานฟรานฯต้อนรับทุกคน ทุกวัย ทุกเชื้อชาติ แยมรู้สึกอบอุ่นเหมือนมีเพื่อนและญาติในซานฟรานเพิ่มค่ะ"

Member since 2010

นันทนัตถ์ อิทธิอมรกุลชัย

No Image180x180

นัทเป็นคนไทยและมาที่ซานฟรานด้วยความตั้งใจจะมาเรียน สิ่งที่ทำให้ตัดสินใจมาที่วัดซานฟรานฯ เพราะอยากจะรู้และเข้าใจว่าที่วัดนี้มีวิธีการปฏิบัติธรรมอย่างไร จริง ๆ ตอนอยู่ประเทศไทยได้เคยเข้าอบรมปฏิบัติธรรมอยู่บ้าง แต่มีหลายอย่างที่ยังไม่เข้าใจ ตัวอย่างที่ชัดเจนและทำให้อยากหาคำตอบมาก คือ ตอนที่โกรธคน ๆ หนึ่งสุด ๆ ตอนโกรธก็ลองดูตัวเอง กำหนด โกรธหน ๆ พองยุบ พุทโธ นับ 1 ถึง 10 ลองหลายวิธี แต่สิ่งที่ได้คือ รู้แค่ว่าความโกรธมันกำลังเพิ่มขึ้น ซักพักเหมือนว่าความโกรธมันจางลง แต่เรื่องที่โกรธก็ยังคาใจอยู่ เรื่องก็ยังอยู่ เลยคิดว่าโกรธแล้วยังไง ต้องทำยังไงมันถึงจะหายโกรธล่ะ แค่กำหนดโกรธ ๆ ดูความโกรธไปเรื่อย ๆ ทำยังไงก็ยังไม่หายโกรธนี่นา นั่นคือจุดที่ทำให้คิดว่าต้องมีวิธีการปฏิบัติธรรมแบบอื่นที่เราสามารถจะนำมาช่วยแก้ความโกรธได้จริงๆ

เมื่อมาถึงซานฟรานฯ ได้อาทิตย์แรก ก็มีโอกาสได้เข้ามาที่วัดซานฟรานฯ ก็ได้เห็นภาพคร่าว ๆ ถึงวิธีสอน วิธีคิด วิธีปฏิบัติ สิ่งที่ประทับใจและทำให้อยากจะมาทำบุญที่วัดเรื่อย ๆ ก็เป็นเพราะวิธีการสอนธรรมมะของที่นี่ ที่นี่สอนให้โทษตัวเองก่อนโทษคนอื่น ให้หาความผิดของตัวเอง แทนที่จะไปเพ่งโทษคนอื่น วิธีการคิดแบบนี้มันทำให้เราหยุดคำพูด หรือ ยั้งอารมณ์ก่อนจะด่าว่าคนอื่นได้หลายครั้ง ตัวอย่างเช่น บ้านที่เช่าอยู่ตอนนี้มีคนประมาณ 10 คน มีปัญหาหลายอย่าง เช่น เรื่องการทิ้งขยะผิดที่ ผิดถัง เพราะที่ผ่านมาที่บ้านได้รับใบเตือน 2 ครั้ง สิ่งที่เกิดขึ้นคือ เราโกรธ โมโห คิดว่าทำไมคนในบ้านถึงทิ้งขยะผิดที่เรื่อยๆ ทั้งๆที่มีป้ายบอกแล้วว่าอะไรต้องทิ้งถังไหน เราคิดว่าเราแยกประเภทขยะถูกแล้วก่อนทิ้งแน่ๆ เราไม่ผิด แต่ด้วยวิธีการสอนของวัดนี้ มันทำให้เราสะอึกและย้อนกลับมาคิดใหม่ กลับมาสังเกตดูตัวเองใหม่ ผ่านไป2-3วัน ก็เจอว่าปล่าวเลย เราก้อไม่ได้แยกขยะในห้องนอนตัวเองนะ อะไรที่ต้องแยกลงถังฟ้า เราก็เอามันลงถังดำหมดนี่นา ก็เลยถึงบางอ้อว่า อ้าววววว จริง ๆ เเล้วเราก็ทำไม่ถูกนะ เอาใหม่ลองทดสอบตัวเองใหม่ เอาขยะนั้นนี้มาลองดู ปรากฏว่ามีหลายอันที่เราเข้าใจผิด เอาลงผิดถังนี่นา สรุปที่คิดว่าไม่ได้ทำผิดเลย ถูกแน่ๆ มันก็เห็นว่าเราก็ทำผิดนี่นา แล้วเจ้าใบเตือนที่ได้มาเนี่ย มันไม่ใช่เราจริงๆเหรอ ก็เริ่มไม่กล้าโทษคนอื่น เลิกว่าคนอื่นในใจ แต่ถ้าเป็นเมื่อก่อน เราคงนั่งจ้องดูว่าใครทำผิด ซึ่งถ้าเจอคนทิ้งขยะผิดถัง เราคงแสดงสีหน้าเพราะโกรธ ไม่พอใจ หรือบางทีเราอาจจะด่าเค้าได้ ซึ่งทุกข์ โทษ ภัย จากการทำเพราะอารมณ์คงไม่น่าจะดีเท่าไหร่ แต่ต้องขอขอบคุณวิธีการสอนธรรมของที่วัดนี้ มันทำให้เรารู้จักส่องกระจกดูตัวเองบ่อย ๆ จากกระจกฝ้ามากๆ มันก้อดูเหมือนจะฝ้าน้อยลง เห็นด้านไม่ดีของตัวเองมากขึ้น สนใจแก้ความแย่ของตัวเองมากขึ้น ซึ่งในความคิดของเรา รู้สึกว่าวิธีการคิดแบบนี้มันช่วยแก้ ความโกรธ ความเข้าใจผิดของตัวเองได้มากขึ้น ไม่งั้นก็ได้แต่ย้ำคิดย้ำทำนั่งโทษคนอื่น ไม่รู้จักและไม่เข้าใจวิธีการที่จะแก้ไขตัวเอง

Member since 2011

Please support our sponsors! Thanks to them and the many people who support our temple, we are able to provide services to all our members. Our hope is to create a community that can support and rely on each other! By supporting our sponsors, you are also supporting Wat San Fran!

San Fran Dhammaram Temple

2645 Lincoln Way, San Francisco, CA 94122
415-753-0857

We are the only Thai Buddhist Temple in San Francisco, California. We are here to spread the teachings of the Buddha in the distinct wisdom style of Acariya Thoon Khippapanyo. Please stop by to learn more!

Send us a message:

Your Name

Your Email

Subject

Your Message

 


Hit Counter provided by Curio cabinets